Een blik richting de grasmat op het hoofdveld doet bij ons tegelijkertijd een brede grijns op het gezicht verschijnen. Alsof er over vijf minuten al een balletje getrapt gaat worden, ligt alles erbij. De zeshoekige doelnetten krijgen bovendien een plusje, want die zie je op de amateurvoetbalvelden niet zo vaak. En dan de statribune. Doodeenvoudig, maar als je ‘m goed bijhoudt een heuse aanwinst voor elk hoofdveld. En dat is hier zeker het geval. Toch wordt het nut van onze aanwezigheid nogal in twijfel getrokken door twee heren die toch eens informeren wat we komen doen. Gelukkig heeft één der Over de Bal-leden het onweerstaanbare PR-praatje alweer gereed. Of het overtuigend was weten we nog steeds niet, maar we mogen onze ronde probleemloos afmaken.
Ook de dug-outs op een bijveld kunnen op onze waardering rekenen. ‘Die zijn ons juist een doorn in het oog’, zegt één van de heren, terwijl ze aanstalten maken om het sportpark te verlaten. Wij delen hun mening niet en gaan er voor het gevoel even in zitten. Als we weer terug lopen, valt ons oog op het bordje van kleedkamer 3: K3. Nee, mooier kan het haast niet worden. Als we weer rechtsomkeert willen maken, blijkt dat het hek waar we doorheen konden lopen op de heenreis inmiddels is gesloten door de heren die het sportcomplex even daarvoor hebben verlaten. Dat dwingt ons om flink om te lopen. Een straf? Welnee, want da’s voor ons altijd een klein feestje.
