Sportpark reportages

Hoewel wij elk sportcomplex onbevooroordeeld betreden, maakt het hart soms ook een spontaan vreugdesprongetje. Zoals in Donkerbroek, waar het openingshek bijna speciaal voor ons open lijkt te staan. ‘Dat scheelt weer klimmen’, merkt één van ons grijnzend op, al is het vermoeden dat langsgaan op de dag voor de wedstrijddag vooral prima timing is. Maar de accommodatienaam die boven de ingang prijkt, doet ons pas écht goed: ‘Ontwijk’, staat op de boog boven de ingang. En dat roept natuurlijk vragen op: ‘Kun je dan hier beter niet komen?’, willen we weten. Een grapje dat ongetwijfeld weleens eerder gemaakt is.

In het puntje van Zuidoost-Friesland is Appelscha onze plaats van bestemming. Geen verkeerd plekje om neer te strijken, want het dorp grenst aan het Nationaal Park Drents-Friese Wold en de nabije omgeving werd in 2007 door lezers van HP/De Tijd uitgeroepen tot mooiste plek van Nederland. ‘Dat belooft wat’, zeggen we handenwrijvend. Of die lezers ook sportpark De Steegde van Stânfries in hun oordeel hebben meegenomen is ons onbekend, maar wij stemmen graag op het sportpark af. We moeten wat geduld opbrengen om de parkeerplaats op te draaien omdat een stoet bejaarden op e-bikes er geen tempo in heeft, maar geduld is een schone zaak.

Er moet ooit een moment geweest zijn, dat ze in Makkinga hebben gedacht: ‘Tot hier en niet verder’. Wilde de trainer autoriteit uitstralen ten opzichte van de wisselspelers? Rookte diezelfde oefenmeester als een ketter, liet-ie tijdens wedstrijd nog weleens een vies scheetje of keek-ie gewoon liever niet naar zijn wisselspelers? Allemaal vragen die opdoemen als wij een blik werpen op de dug-out van de thuisploeg op Sportpark Oosteinde in Makkinga. Een dug-out met een muurtje erin, zodat de trainer van Sportclub Makkinga gescheiden kan zitten van de rest. Misschien was het een type dat weleens een muurtje om zichzelf heen bouwde. Alleen maar vragen.