Lieve Jacob,
Kenmerkende eigenschappen van jou waren al ietwat vervaagd in Wildervank.
Je loopje. De volle bos haar en de dikke, grijze snor op je gezonde gelaat.
De kritische blik, doorgaans snel afgewisseld met een amicale groet naar een bekende.
Of een vriend, zoals je de mensen om je heen vaak noemde.
Het was die middag anders dan we gewend waren. Intiem, maar breekbaar.
Je handen voelden warm, je blik toonde emotie. Je lichaam moe.
Vanaf de middellijn aanschouwde je de verrichtingen van Groen Geel 1.
“Misschien wel zijn laatste wedstrijd”, zei Rob Vogel.
Ook Bert Huberts was aanwezig. Stuk voor stuk Groen Geel-coryfeeën.
Bij de 0-1 veerde je even op. Het kampioenschap veiliggesteld.
De selectie was die ochtend bij jou op bezoek geweest.
Een geweldig stel mannen. Ze droegen je op handen.
Het massale applaus van de jongens deed jou veel.
De groepsfoto na afloop was prachtig.
Vaak aan de zijlijn, nu het middelpunt.
Zonnebril op, de vuisten gebald. Omringd door hartstocht.
Met mannen als Koen, Johan, Stan, Ruben en Willem dichtbij.
Clubmensen, precies zoals jij ze graag om je heen had.
Maar jouw laatste wedstrijd? Het leek iets onwaarschijnlijks.
Kort erna ging het bericht rond dat je niet lang meer had.
Rob Vogel had gelijk. Een hard gelag.
Nu, op vrijdag 3 april, ben je er niet meer. Een onwerkelijk gevoel.
Wat rest zijn herinneringen. Ontelbare momenten.
Je hebt Groen Geel niet alleen meegemaakt, maar vooral gevormd.
Passanten, daar was je wars van. Het lidmaatschap moest je uitdragen, vond jij.
Dat deed je zelf sinds 1960. In elke rol ademde jij de pure voetbalcultuur.
Binnen en buiten het veld draaide het om verantwoordelijkheid en het samen.
De liefde ging veel verder dan alleen een potje voetbal.
Speler, trainer, voorzitter, leider en supporter: jij was het allemaal.
De brug tussen generaties. De verbinder van tijdperken.
Decennialang gaf je nieuwelingen een warm welkom.
“Onthoud goed, we zijn hier allemaal vrijwilliger”, zei je dan.
Een wedstrijd fluiten, bardienst draaien, kleedkamers schoonmaken.
Dat hoorde erbij. Niemand uitgezonderd, niemand groter dan de club.
Jij zorgde dat verhalen bleven leven, met mooie anekdotes uit de rijke historie.
Verhuizingen, financiële crisissen, degradaties.
Wedstrijden in de krochten van het amateurvoetbal.
Je omarmde het, want alles had z’n charme.
“Kop d’r veur”, riep je met regelmaat.
De oprichting van de zaterdagtak, damesteams, kampioenschappen.
Van rauwe volksclub naar populaire stadsvereniging.
Hoe de club er ook voorstond: jij was een vertrouwd gezicht.
De pater familias. Of Vader Jacob, zoals je genoemd werd.
Groot in betrokkenheid, klein in gebaar.
De dropjes op de bank, het stukje worst na afloop.
Het Groen Geel-sjaaltje voor kersverse vaders.
Wat troep opruimen, snel een doek over de bestuurstafel.
Jouw liefde voor de club was verpakt in eenvoud.
Ondanks dat je fysieke gesteldheid de laatste jaren afnam,
Met meer ballast en minder sprankeling dan voorheen,
Was je nog met regelmaat bij Groen Geel te vinden.
Met de wandelstok, op krukken, zelfs in een rolstoel.
Je moest de jongens even zien. Jouw jongens.
“Ik worstel en kom boven”, zei je moedig.
Mijn gedachten gaan terug naar een winderig Loppersum.
Waar het vlaggenschip op 9 mei 2015 kampioen werd.
Van de zevende naar de eerste klasse. Ongekend.
In alle jaren die volgden sprak je daar vol trots over.
“Het beste Groen Geel-team ooit”, gaf je altijd aan.
Het werd 0-6. Na afloop kreeg iedereen een knuffel.
Een glimlach van oor tot oor. Op de wang een groengeel streepje.
Juichend en zingend de discobus in. Op naar Corpus den Hoorn.
Op naar het vertrouwde Groningen, jouw thuis.
Een selectie in balans, met Neal Haan als favoriet voor de groep.
“Daar denk ik nog vaak aan”, zei je recent.
Aan de vooravond van het herleven van oude tijden,
Moeten we jou laten gaan. Een clubman in hart en nieren.
Bovenal een warm, mooi en bijzonder mens.
Clubicoon. Cultuurbewaker.
Eerlijk, puur en nuchter.
Terecht vereeuwigd boven de ingang van de kantine.
De duim omhoog. Je arm stevig om Elly heen.
Op jouw plein. In onze harten en herinneringen.
We gaan je missen, Jacob.
‘When the day is done, down to earth then sinks the sun.
Along with everything that was lost and won. When the day is done.’
Nick Drake – Day Is Done
