Oldambtster Boys

‘Het is elk jaar weer passen en meten om te kijken wat we in de wei kunnen brengen’, lezen we op de website van Oldambtster Boys, een trotse zondag-vijfdeklasser uit Nieuw-Scheemda. Het dorpje telt zo’n 300 zielen en dan kan iedereen met een beetje boerenverstand wel raden dat het niet gek is dat het elk seizoen een opgave is om allerlei elftallen op de been te krijgen. Maar dat gaat ze daar vrij aardig af. Een uiterst legitieme reden om Sportpark Oldambt met een bezoek te vereren.

Zoals bij zoveel echte dorpsclubs, is het betreden van de plaatselijke sportvelden nauwelijks een probleem, zo ook in Nieuw-Scheemda. Slechts een blaffende hond verraadt dat wij een kijkje komen nemen en we hebben slechts enkele seconden nodig om laaiend enthousiast te worden. De mist is net opgetrokken, waardoor we achter het verste doel al een glimp kunnen opvangen van ‘t Waar. Maar daar blijft het niet bij, want deze voetbalclub ademt werkelijk alles waar je bij het begrip amateurvoetbal aan denkt.

Een zompig hoofdveld met nét te hoog gras, dug-outs ter hoogte van het doelgebied, oude voetbalschoenen in het vangnet (zelfs een trommel), reclameborden uit de vorige eeuw; ja, werkelijk alles klopt hier. De prima faciliteiten om buiten van de derde helft te genieten en één van de meest schattige clubgebouwtjes die we ooit hebben gezien, maken het af.
Ondertussen is de hond in kwestie nog steeds niet uitgeblaft en neemt iemand met een nieuwsgierige blik over de schutting poolshoogte. ‘Ik ben bestuurslid en weet niets van jullie komst, kan dat kloppen?’ Vraagt hij ons. ‘Klopt meneer, maar daar krijgt u sowieso een lofzang over jullie vereniging voor terug’, kaatsen wij terug. Want als je echt van amateurvoetbal houdt, moet je eerst een keer Sportpark Oldambt hebben afgevinkt.

‘Want als je echt van amateurvoetbal houdt, moet je eerst een keer Sportpark Oldambt hebben afgevinkt.’

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

sv Ens

Een oase van rust treedt ons tegemoet als we Ens binnenrijden. Het dorpje, dat is opgebouwd uit het voormalige eiland Schokland, lijkt bezig aan een heuse siësta als wij onze weg naar De Seidelhorst zoeken. En dan mag er op straat niemand te bekennen zijn, als wij probleemloos maar een rondje over het onderkomen van de plaatselijke voetbaltrots kunnen maken. En dat kan gelukkig. Het hek staat wagenwijd open en dat geeft ons de gelegenheid om te kijken waar Sv Ens haar thuisduels speelt.

vv Hoogezand

Drie heren kijken met een wat bedenkelijk gezicht richting het hoofdveld als wij naast ze komen staan. ‘Wat er aan de hand is? Kijk maar’, zeggen ze. Het werd weleens tijd voor een bezoek aan één van de grotere clubs van de provincie Groningen en zo zijn we bij VV Hoogezand neergestreken. De vrijwilligers die het rood-zwarte deel van Sportpark De Kalkwijck onderhouden, doen hun werkzaamheden met de nodige precisie. Dat uitgerekend één dag voor een druk voetbalweekend een grasmaaier tegen een doel op het hoofdveld is gereden, maakt de heren dan ook niet echt vrolijk. Als wij op verzoek naar het hoofdveld kijken en zien dat er inderdaad maar één doelpaal overeind staat, kunnen we een lach echter niet onderdrukken.

vv Minnertsga

Wij houden wel een beetje van clubs met een authentiek karakter, en dan zitten we goed in Minnertsga is onze overtuiging. Eén van de Over de Bal-leden speelde in een grijs verleden tegen VV Minnertsga en kon zich vooral de shirts van de Minnertsgasters nog goed herinneren: blauw-witte verticale banen met zo her en der wat pompeblêden. En als iets in je herinnering blijft hangen, zijn we benieuwd naar de rest. En dus zetten we op een regenachtige vrijdag koers naar de sportvelden in het dorp.

Over de Bal neemt jou met achtergrondverhalen en reportages mee in
de magische wereld van het Nederlandse amateurvoetbal.

Copyright © 2018 - 2024 | Over de Bal

Over de Bal neemt jou met achtergrondverhalen en reportages mee in
de magische wereld van het Nederlandse amateurvoetbal.

Copyright © 2018 - 2024 | Over de Bal