Helaas zijn we er wel net op een verkeerd moment. De entree ligt bezaaid met rijplaten, omdat zwaar vervoer achterop het sportcomplex bezig is om zand te vervoeren. We worden niettemin vrolijk begroet. Zoals we ook eigenlijk altijd vriendelijk worden begroet als we door kleine dorpjes tuffen. Ook in Ees zwaait iedereen vrolijk terug. En daarom voelen we ons bij EEC al welkom voordat we een stap op De Dillen hebben gezet. Een blik op hoe groot de club is, toont ons bovendien een overzichtelijk lijstje: EEC herbergt alleen een 2e elftal op zondag en een team voor 35-plussers op vrijdag. ‘Dan heb je geen kunstgras nodig’, luidt ons oordeel. En hopelijk blijft dat zo.
Het blauwwitte kassahokje – terwijl je hier vermoedelijk altijd gratis wedstrijden kunt kijken – en de blauwwitte kantine spreken tot de verbeelding. Klein, maar gezellig, zoals het een bescheiden dorpsclubje betaamt. En laat gezelligheid nou ook de hoofdreden zijn waarom EEC nog bestaat, zo verklapte oud-voorzitter Roelof IJlenhave al eens. Een blik op de ranglijst van het tweede elftal leert ons zelfs dat het kampioenschap in de reserve vijfde klasse 04 voor EEC 2 nog tot de mogelijkheden behoort, met clashes tegen de hoogvliegers FC Ter Apel 3 en SV Borger ZO 2 als klapstuk. Wie persoonlijk wil ervaren hoe gezellig het op De Dillen kan zijn, moet 12 juni maar in de agenda zetten. We garanderen je alvast: dat kan nooit tegenvallen.
