vv Tollebeek

Ingeklemd tussen flamboyante straatnamen als Visarend, Koningsschut, Kampplaats en Wildzang wordt er wekelijks fanatiek tegen een bal getrapt. Jawel, we zijn aanbeland in Tollebeek. Het 2500 zielen tellende dorpje was in 1957 de laatste woonplaats die gesticht werd in de Noordoostpolder, nadat deze vijftien jaar daarvoor was drooggelegd. Toen een aantal wijze mannen besloot dat ook een voetbalclub in het dorp niet achter mocht blijven, was vijf jaar later VV Tollebeek een feit. En daar zijn we nog steeds erg content mee.

Waarom? Omdat deze club (fraai wit shirt met twee verticale groengele banen in het midden) zowel nostalgie als noviteit weet te combineren. Dat het hoofdveld van kunstgras is, is vermoedelijk onoverkomelijk. Niet alleen omdat de Tollebekers zestien ploegen hebben die wekelijks het liefst allemaal de wei in willen, maar ook omdat Tollebeek de laagst gelegen plaats in de Noordoostpolder is. En dan moet de consul op regenachtige dagen nog weleens streng zijn. En ook het nieuwe clubgebouw, inclusief balustrade met veldzicht, is fonkelnieuw.

Maar die noviteiten worden ruimschoots gecompenseerd door de prachtige dug-outs op het trainingsveld. Het zijn van die exemplaren die de vernieuwsingsslag op het sportpark kundig hebben ontweken, en dat stemt iedere groundhoppende nostalgist tevreden. Wist u trouwens dat de naam Tollebeek verwijst naar een oud landgoed uit de veertiende eeuw? Dat is de reden waarom veel straatnamen in het dorp naar de jacht verwijzen. En dat jagen zal komend seizoen ook binnen de befaamde krijtlijnen gebeuren. Want Tollebeek hoopt na jaren een vast gezicht te zijn geweest in de Vierde Klasse, ook eens een kijkje te mogen nemen in de Derde Klasse. Of dat hun lukt is de grote vraag. Maar aan hun accommodatie zal het zeker niet liggen.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

VV Westerkwartier (voorheen VV SVMH)

‘Hèhè, eindelijk weer eens een fatsoenlijke backdrop’, klinkt het luidkeels. We zijn amper gearriveerd op een hele knusse parkeerplaats aan de Iwemalaan in Niebert, als één van ons de autodeur dichtslaat, in gestrekte draf het onderkomen van VV Westerkwartier in Niebert betreedt, het kassahokje passeert en zich vervolgens rond de middellijn omdraait richting de Nieberter molen. ‘Ik geef toe jongens, ik had ‘m al gespot’. Tja, wie niets met groundhoppen heeft, kan zich dit enthousiasme nauwelijks voorstellen. Maar als een sportcomplex nou eenmaal een gave blikvanger heeft, zijn we snel verkocht.

vv BNC (Bravery-Nova Zembla combinatie)

In de jaren ‘30 spelen er drie voetbalverenigingen in de Reiderwolderpolder bij Finsterwolde. Nova Zembla (voorheen Swift), Bravery en Plevieren. Hoewel laatstgenoemde vereniging de enige van de drie was met geld in de kas, ging de ploeg in 1938 ter ziele. Dus besloten de andere twee te fuseren om de overlevingskansen zo groot mogelijk te houden. Dat was op 1 september 1940 de geboorte van BNC. Oftewel, de Bravery-Nova Zembla combinatie. Met het opwerpen van een luciferdoosje (de ene zijde geel, de andere blauw) werd de shirtkleur bepaald. Blauw kwam als winnaar uit de bus.

SVM

SVM uit het Limburgse Munstergeleen was er in 1928 als de kippen bij om haar clubnaam bij de KNVB te laten vastleggen. Het is de reden waarom datzelfde verzoek vanuit Marknesse aan het eind van de Tweede Wereldoorlog geen voet aan de grond kreeg bij de voetbalbond. ‘Twee dezelfde clubnamen kunnen niet’, kreeg oprichter Lokken te horen. Een ramp was het niet, want SV Marknesse - gewoon SVM in de volksmond - was eigenlijk net zo eenvoudig. En zo hadden de Marknessenaren in 1945 een voetbalclub.

Over de Bal neemt jou met achtergrondverhalen en reportages mee in
de magische wereld van het Nederlandse amateurvoetbal.

Copyright © 2018 - 2026 | Over de Bal

Over de Bal neemt jou met achtergrondverhalen en reportages mee in
de magische wereld van het Nederlandse amateurvoetbal.

Copyright © 2018 - 2026 | Over de Bal