Op de smalle klinkerweggetjes in het dorp banen we ons een weg naar sportpark De Pol. Als we voorzichtig langs de plaatselijke basisschool rijden, kunnen we parkeren en komen de twee velden van SGO in zicht. Daar lijkt de tijd stil te hebben gestaan. De groene aanslag op zowel de reclameborden, dug-outs als doelen is duidelijk zichtbaar, en dat betekent een plusje voor SGO. Want wij houden van imperfectie op sportparken. Het wordt zelfs een plusje met een gouden randje als we onverklaarbare kalklijnen in het vizier krijgen.
Onze JO11 speelde vorig seizoen zelfs Hoofdklasse, een prachtprestatie voor zo’n klein dorpje. Elke tegenstander onderschatte ze
Als we op het punt staan om De Pol te verlaten, is een vrijwilligster net bezig om ballen op te pompen. Ze blijkt mede verantwoordelijk te zijn dat SGO nog bestaansrecht heeft. ‘Mijn zoon wilde vier jaar geleden zo graag in het eigen dorp voetballen, dat we met de vereniging de schouders eronder hebben gezet en de jeugdafdeling nieuw leven hebben ingeblazen. Onze JO11 speelde vorig seizoen zelfs Hoofdklasse, een prachtprestatie voor zo’n klein dorpje. Elke tegenstander onderschatte ze’, vertelt ze. SGO leefbaar houden, is elk jaar het belangrijkste legt ze uit. ‘Maar daar slagen we goed in omdat we een omnivereniging met meerdere sporten zijn!’
