vv Nagele

De schapen lopen er vredig te grazen, een handvol vlindertjes fladdert er lustig op los en allervriendelijkste vogeltjes lijken weg te dutten op de rugleuning van een bankje. De zon breekt ondertussen glazig door en het lijkt alsof we rechtstreeks op de set van een Nederlandse natuurfilm zijn aanbeland, maar niets is minder waar. We zijn hier op sportcomplex Nagele van de gelijknamige voetbalvereniging in Nagele. De tijd lijkt hier haast stil te hebben gestaan.

Maar daar is geen sprake van, want in Nagele was er eind vorig seizoen toch wel een beetje reuring. De zaterdagclub was jarenlang een vast gezicht in de Vierde Klasse, maar de twaalfde plek van afgelopen seizoen luidde degradatie naar het laagste podium voor standaardploegen in: de Vijfde Klasse. Maar als wij het onderkomen van de Nagelezen in klassenverschil moeten aanduiden, overstijgt dat met gemak de Vijfde Klasse. Want als je op het kantineterras zit én tegelijkertijd een schaap een aai over de bol kunt geven, scoor je bij ons idyllepunten. En niet zo’n beetje ook.

We kijken elkaar eens goed aan. ‘Ja, jongens. Echt alles klopt hier hè?’ Een grote glimlach volgt. Dit zijn van die accommodaties waar je nooit meer weg wilt, waar alles net niet alles tot in de puntjes geregeld is, maar toch ook weer wel. Waar men stiekem graag kunstgras wil, maar ondertussen veel gelukzaliger wordt van een goed bespeelbaar hoofd- en trainingsveld van natuurgras. En ach, of je dan in de Vierde of Vijfde Klasse voetbalt maakt dan totaal niet uit. Zodra je hier de voetbalvelden betreed, word je gelukkig. En zeg nou eerlijk: dat is toch veel meer waard?

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

vv Tollebeek

Ingeklemd tussen flamboyante straatnamen als Visarend, Koningsschut, Kampplaats en Wildzang wordt er wekelijks fanatiek tegen een bal getrapt. Jawel, we zijn aanbeland in Tollebeek. Het 2500 zielen tellende dorpje was in 1957 de laatste woonplaats die gesticht werd in de Noordoostpolder, nadat deze vijftien jaar daarvoor was drooggelegd. Toen een aantal wijze mannen besloot dat ook een voetbalclub in het dorp niet achter mocht blijven, was vijf jaar later VV Tollebeek een feit. En daar zijn we nog steeds erg content mee.

sv Marum

‘Zo, dat hoofdveld ligt er keurig gemaaid bij zeg’, zegt één van ons als we ons bij de entree van Sportpark De Holten van sv Marum ophouden. Die zin is nog niet uitgesproken, of de correctie volgt al. ‘Dit is niet het hoofdveld, dat ligt daar’, zegt een ander, wijzend naar het aangrenzende kunstgrasveld. Een terreinmeester die ons hoort discussiëren bevestigt dat inderdaad. Voetballen op het hoofdveld zou volgens een omwonende teveel overlast geven, waarna hij is gaan klagen. En blijkbaar met succes. Zonde, luidt ons oordeel.

Flevo Boys

Een rondje op Sportpark Ervenbos lopen is niet zo’n probleem. Het is prima te bereiken, niemand heeft last van je en je kunt er naar hartelust foto’s schieten. Zo zien we bijvoorbeeld dat geen enkel bijveld dezelfde dug-outs heeft. Dat mooie feitje nemen we toch maar even mee op de zonovergoten vrijdag die ons in Emmeloord heeft gebracht. Maar was het hoofdveld van SC Emmeloord nog vrij eenvoudig te betreden, bij buurman Flevo Boys is dat in ieder geval tijdens ons bezoek een stuk lastiger. En dus breekt het zweet ons weer uit.

Over de Bal neemt jou met achtergrondverhalen en reportages mee in
de magische wereld van het Nederlandse amateurvoetbal.

Copyright © 2018 - 2022 | Over de Bal

Over de Bal neemt jou met achtergrondverhalen en reportages mee in
de magische wereld van het Nederlandse amateurvoetbal.

Copyright © 2018 - 2022 | Over de Bal