Een splinternieuw sportpark doet ons als nostalgisch aangelegde voetballiefhebbers toch altijd bibberen. En het clubgebouw is er inderdaad één zoals je tegenwoordig meer ziet verschijnen: stijlvol en modern. Toch heeft Winsum de door ons geliefkoosde oude meuk, vergeelde doelpalen en stokoude entreehokjes weten te integreren. Aan de vandalen die zich hebben laten gaan op het voormalige entreehuisje van Hunsingo: afblijven, en rap een beetje. Stelletje cultuurbarbaren. Of zijn de beschadigingen het resultaat van een fikse afzwaaier?
Het grootste plusje? De bijvelden, en dan met name het vergeelde en roestige rugbydoel dat dienst doet als entree van een van die velden. Ook de dug-outliefhebbers onder ons komen goed aan hun trekken. Waar het hoofdveld de inmiddels standaard plastic uitvoeringen heeft, heeft ieder bijveld een ander exemplaar. En die zijn allemaal om van te smullen. Dat doen we overigens ook van het zogenaamde bijgebouw, want hoewel we ons bewust zijn van de noodzaak om soms te vernieuwen, voelen we daar toch wat meer liefde voor dan voor het fonkelnieuwe hoofdgebouw, dat overigens wél een prachtuitzicht over het sportpark biedt. En dat alles maakt voetballen ook nu nog steeds aangenaam in Winsum.
