We kijken elkaar vertwijfeld aan. ‘Over een hek klimmen dan maar?’ Dat plan wordt direct afgeschoten als we het hekwerk van dicht bij bekijken. Maar het is doodzonde als je juist bij de grootste club van de Noordoostpolder geen kiekjes op het hoofdveld kunt schieten, vinden we. Net als we erin berusten dat het hermetisch afgesloten hoofdveld blijkbaar ons lot is, kijkt een potentiële oplossing van het probleem ons opeens nieuwsgierig aan. ‘Wie zijn jullie?’, klinkt het. We bleken het slechter getroffen te kunnen hebben. Want de man in kwestie is een clubvrijwilliger. Eentje mét de sleutel van het hek. Inderdaad, dat had minder gekund.
Nadat we alle drie een soort van politieverklaring hebben afgelegd met de uitleg dat we echt alleen maar wat foto’s willen schieten, hebben we z’n vertrouwen te pakken. Weliswaar onder streng toeziend oog, maar wij zijn er maar wat blij mee. De prachtige clubnaam die fier op het dak van de accommodatie prijkt, was ons al opgevallen, maar de prachtige tribune kon zeker niet achterblijven. Als de vrijwilliger doorheeft dat-ie met echte liefhebbers te maken krijgt, schotelt hij ons zowaar nog een heel relaas voor over de historie van de Flevo Boys en als klap op de vuurpijl z’n eigen taken bij de club. En dus vertrekken we met een voldaan gevoel van Ervenbos. Met dank aan de juiste man op de juiste plek en de juiste sleutel.
