Groen Geel

Het moet ergens in de jaren 90 zijn geweest dat Groen Geel haar onderkomen in het Groninger stadspark moest verlaten vanwege de bouw van de Gasunie, en daardoor min of meer noodgedwongen neerstreek op Corpus den Hoorn. De verhuizing kwam de club niet bepaald ten goede en veel leden gaven er de brui aan, waardoor het bestaan van de club ineens aan een zijden draadje bungelde. Dat draadje bleek gelukkig sterk genoeg om de club levensvatbaar te houden: via een heuse actie werden nieuwe leden warm gemaakt om voor Groen Geel te gaan spelen en zo maakte de club door de jaren heen alsnog een mooie groei door.

Die groei liet zich vooral bij het eerste herenteam op zaterdag terugzien. Vanuit de krochten van het amateurvoetbal werkte de ploeg zich helemaal op tot aan de Eerste Klasse, al speelt de formatie tegenwoordig in de Derde Klasse. Maar hoe goed een team ook is, bij Groen Geel staat elk team op gelijke hoogte. Het laat zich mooi terugzien in de picknicktafels langs het hoofdveld, waar geen team vergeten is. ‘Het échte Zondag 3’, is te lezen op een inscriptie van de picknicktafel van Groen Geel 5. ‘We voelen de pijn’, klinkt het lachend.

Een bardienstje draaien kan hier onmogelijk vervelend zijn.

En dat lachen gebeurt volop bij de club waar vooral ex-studenten zich hebben verenigd. Het zijden draadje waaraan de club rond de eeuwwisseling bungelde, is ingeruild voor een magneet die nieuwe leden in de stad Groningen met open armen verwelkomt. Wel met één voorwaarde, want wie lid wordt van Groen Geel, verricht automatisch vrijwilligerswerk. Als wij even door het raam van het clubgebouw – die nog kenmerken heeft van de flowerpowerperiode – naar binnen gluren, trekken we allemaal dezelfde conclusie: een bardienstje draaien kan hier onmogelijk vervelend zijn.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

vv De Wâlden

Na een bezoekje aan buurman Broekster Boys is het slechts een paar stappen verder naar de zondagclub van Damwoude: de Wâlden. Maar als we de parkeerplaats van sportcomplex Op de Skieding betreden, staat er pontificaal voor de ingang een auto met draaiende motor klaar. Van de bestuurder geen spoor. We kijken om ons heen: ‘Zou er iemand op het sportpark aanwezig zijn die haast heeft?’ We zien niemand. Ook niet als we een rondje over het hoofdveld en het achterliggende kunstgrasveld maken. Dat we dat überhaupt voor elkaar krijgen is al een helse opgave. Eén van ons ontdekt een opening in de prikkeldraad-omheining en daar staan we dan.

sv Marum

‘Zo, dat hoofdveld ligt er keurig gemaaid bij zeg’, zegt één van ons als we ons bij de entree van Sportpark De Holten van sv Marum ophouden. Die zin is nog niet uitgesproken, of de correctie volgt al. ‘Dit is niet het hoofdveld, dat ligt daar’, zegt een ander, wijzend naar het aangrenzende kunstgrasveld. Een terreinmeester die ons hoort discussiëren bevestigt dat inderdaad. Voetballen op het hoofdveld zou volgens een omwonende teveel overlast geven, waarna hij is gaan klagen. En blijkbaar met succes. Zonde, luidt ons oordeel.

vv Niekerk

Als je een stad of dorp alleen bezoekt om er jaarlijks een balletje tegen de plaatselijke voetbalvereniging te trappen, is het altijd een kwestie van de automatische piloot volgen als je de auto instapt. Maar wegwerkzaamheden bemoeilijken onze missie echter flink om Sportpark Eekeburen van vv Niekerk op een ietwat normale manier te bereiken. Na driemaal een wegafzetting te hebben getroffen, is het bij alternatieve route nummer vier wél raak. Het kost wat moeite, maar dan heb je ook wat.

Over de Bal neemt jou met achtergrondverhalen en reportages mee in
de magische wereld van het Nederlandse amateurvoetbal.

Copyright © 2018 - 2022 | Over de Bal

Over de Bal neemt jou met achtergrondverhalen en reportages mee in
de magische wereld van het Nederlandse amateurvoetbal.

Copyright © 2018 - 2022 | Over de Bal