Het moet ergens in de jaren 90 zijn geweest dat Groen Geel haar onderkomen in het Groninger stadspark moest verlaten vanwege de bouw van de Gasunie, en daardoor min of meer noodgedwongen neerstreek op Corpus den Hoorn. De verhuizing kwam de club niet bepaald ten goede en veel leden gaven er de brui aan, waardoor het bestaan van de club ineens aan een zijden draadje bungelde. Dat draadje bleek gelukkig sterk genoeg om de club levensvatbaar te houden: via een heuse actie werden nieuwe leden warm gemaakt om voor Groen Geel te gaan spelen en zo maakte de club door de jaren heen alsnog een mooie groei door.

Die groei liet zich vooral bij het eerste herenteam op zaterdag terugzien. Vanuit de krochten van het amateurvoetbal werkte de ploeg zich helemaal op tot aan de Eerste Klasse, al speelt de formatie tegenwoordig in de Derde Klasse. Maar hoe goed een team ook is, bij Groen Geel staat elk team op gelijke hoogte. Het laat zich mooi terugzien in de picknicktafels langs het hoofdveld, waar geen team vergeten is. ‘Het échte Zondag 3’, is te lezen op een inscriptie van de picknicktafel van Groen Geel 5. ‘We voelen de pijn’, klinkt het lachend.

Een bardienstje draaien kan hier onmogelijk vervelend zijn.

En dat lachen gebeurt volop bij de club waar vooral ex-studenten zich hebben verenigd. Het zijden draadje waaraan de club rond de eeuwwisseling bungelde, is ingeruild voor een magneet die nieuwe leden in de stad Groningen met open armen verwelkomt. Wel met één voorwaarde, want wie lid wordt van Groen Geel, verricht automatisch vrijwilligerswerk. Als wij even door het raam van het clubgebouw – die nog kenmerken heeft van de flowerpowerperiode – naar binnen gluren, trekken we allemaal dezelfde conclusie: een bardienstje draaien kan hier onmogelijk vervelend zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

vv Tzum

‘Waar gaat de reis heen?’, klinkt het in onze bolide. ‘It Lyntsjepark’, is het antwoord dat volgt. Een naam waar niet meteen een aha-erlebnis bij volgt, maar toch zit er wel degelijk een prachtverhaal aan het onderkomen van voetbalvereniging Tzum, waar de reis naartoe gaat. Het is namelijk het dorp waarin de lijntjesnijders wonen, waar de naam van het sportparkje dan weer van afgeleid is. Omdat het gros van de lezers dit verhaal vermoedelijk niets zegt, zijn wij niet te beroerd om die bijnaam hier nog even uit de doeken te doen.

SC Berlikum

De kerstdagen zitten er al lang en breed op, maar op sportcomplex de Koekoek staat de kerstboom nog fier overeind in het clubgebouw. ‘Kijk, da’s gezellig!’, roept één van ons, terwijl hij een blik naar binnen werpt. De rest heeft hem wel gehoord, maar loopt onverstoord door om het hoofdveld te verkennen. Toeschouwers mogen eigenlijk niet over het veld lopen leert een bord ons, maar stiekem maken we voor onszelf bij elk sportparkbezoek altijd een uitzondering. Ook nu we bij SC Berlikum op visite zijn.

sv Tynaarlo

Als we in Drenthe op de N386 tussen Vries en Zuidlaren kachelen, doemen er in Tynaarlo ineens vraagtekens op. ‘Zeg, moeten we hier ook niet even stoppen?’ Warempel, inderdaad. In het naslagwerk voor onze sportparkentour, de voetbal-Bosatlas, valt S.V.Tynaarlo nét op een andere bladzijde. Zal je altijd zien. Maar gelukkig kom je met een beetje boerenverstand ook een heel eind. En dus parkeren we onze bolide aan de Zuidlaarderweg in het dorp

Over de Bal neemt jou met achtergrondverhalen en reportages mee in
de magische wereld van het Nederlandse amateurvoetbal.

Copyright © 2018 - 2024 | Over de Bal

Over de Bal neemt jou met achtergrondverhalen en reportages mee in
de magische wereld van het Nederlandse amateurvoetbal.

Copyright © 2018 - 2024 | Over de Bal