Groen Geel

Het moet ergens in de jaren 90 zijn geweest dat Groen Geel haar onderkomen in het Groninger stadspark moest verlaten vanwege de bouw van de Gasunie, en daardoor min of meer noodgedwongen neerstreek op Corpus den Hoorn. De verhuizing kwam de club niet bepaald ten goede en veel leden gaven er de brui aan, waardoor het bestaan van de club ineens aan een zijden draadje bungelde. Dat draadje bleek gelukkig sterk genoeg om de club levensvatbaar te houden: via een heuse actie werden nieuwe leden warm gemaakt om voor Groen Geel te gaan spelen en zo maakte de club door de jaren heen alsnog een mooie groei door.

Die groei liet zich vooral bij het eerste herenteam op zaterdag terugzien. Vanuit de krochten van het amateurvoetbal werkte de ploeg zich helemaal op tot aan de Eerste Klasse, al speelt de formatie tegenwoordig in de Derde Klasse. Maar hoe goed een team ook is, bij Groen Geel staat elk team op gelijke hoogte. Het laat zich mooi terugzien in de picknicktafels langs het hoofdveld, waar geen team vergeten is. ‘Het échte Zondag 3’, is te lezen op een inscriptie van de picknicktafel van Groen Geel 5. ‘We voelen de pijn’, klinkt het lachend.

Een bardienstje draaien kan hier onmogelijk vervelend zijn.

En dat lachen gebeurt volop bij de club waar vooral ex-studenten zich hebben verenigd. Het zijden draadje waaraan de club rond de eeuwwisseling bungelde, is ingeruild voor een magneet die nieuwe leden in de stad Groningen met open armen verwelkomt. Wel met één voorwaarde, want wie lid wordt van Groen Geel, verricht automatisch vrijwilligerswerk. Als wij even door het raam van het clubgebouw – die nog kenmerken heeft van de flowerpowerperiode – naar binnen gluren, trekken we allemaal dezelfde conclusie: een bardienstje draaien kan hier onmogelijk vervelend zijn.

Abonneer
Laat het weten als er
guest
0 Commentaren
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

WVV

Je hebt er van die accommodaties tussen, waarbij je al na de eerste stap door de poort aanvoelt dat je op heilig grondgebied bent. In Winschoten is dat haast een understatement als we aan de D.U. Stikkerlaan arriveren. Want dat WVV historie ademt, merk je aan alles. Niet alleen de karakteristieke oude voetbalschoen in het clublogo is daar een prachtig voorbeeld van, maar vooral de oprichtingsakte zegt alles. Daarvoor moeten we terug naar het jaar 1896, toen er nog nauwelijks amateurvoetbalclubs waren. In de provincie Groningen waren alleen Be Quick (1887) en Veendam (1894) eerder van de partij.

vv Mamio & Italian Boys

Vlak nadat we in Groningen een broodje hebben gescoord in winkelcentrum Paddepoel, rammelen we op een steenworp afstand aan de poort van De Parrel. Het sportpark, ingeklemd tussen de stadswijken Selwerd, Paddepoel en de Concordiabuurt, zit echter potdicht. Ook niet heel vreemd midden in een coronacrisis, maar het is toch een tegenvaller. Gelukkig leent De Parrel zich uitstekend om er ook foto’s van te schieten als het hek op slot zit. En dat doen we dan ook. Alleen oog hebben voor de voetbalvelden is hier wel gevaarlijk, want het verkeer raast aan alle kanten voorbij. Als we op het aangrenzende fietspad lopen, worden we bijna aan de kant gedrukt door een verontwaardigd ANWB-koppel op eBikes.

SC Veenwouden

‘Als het entreehek maar niet dicht is’, denken we hardop bij ons ritje door de gemeente Dantumadeel. In de prille historie van al onze sportparkbezoeken kwam het slechts twee keer voor dat een gesloten hek ons ervan weerhield om een mooie fotoreeks te maken van een voetbalvereniging. Een zucht van verlichting volgt dan ook als op sportpark De Kemphaan blijkt dat we probleemloos kunnen doorlopen. En dus lijkt niets ons in de weg te staan om het thuishonk van SC Veenwouden eens goed onder de loep te nemen.

Over de Bal neemt jou met achtergrondverhalen en reportages mee in
de magische wereld van het Nederlandse amateurvoetbal.

Copyright © 2018 - 2021 | Over de Bal

Over de Bal neemt jou met achtergrondverhalen en reportages mee in
de magische wereld van het Nederlandse amateurvoetbal.

Copyright © 2018 - 2021 | Over de Bal