Het moet ergens in de jaren 90 zijn geweest dat Groen Geel haar onderkomen in het Groninger stadspark moest verlaten vanwege de bouw van de Gasunie, en daardoor min of meer noodgedwongen neerstreek op Corpus den Hoorn. De verhuizing kwam de club niet bepaald ten goede en veel leden gaven er de brui aan, waardoor het bestaan van de club ineens aan een zijden draadje bungelde. Dat draadje bleek gelukkig sterk genoeg om de club levensvatbaar te houden: via een heuse actie werden nieuwe leden warm gemaakt om voor Groen Geel te gaan spelen en zo maakte de club door de jaren heen alsnog een mooie groei door.

Die groei liet zich vooral bij het eerste herenteam op zaterdag terugzien. Vanuit de krochten van het amateurvoetbal werkte de ploeg zich helemaal op tot aan de Eerste Klasse, al speelt de formatie tegenwoordig in de Derde Klasse. Maar hoe goed een team ook is, bij Groen Geel staat elk team op gelijke hoogte. Het laat zich mooi terugzien in de picknicktafels langs het hoofdveld, waar geen team vergeten is. ‘Het échte Zondag 3’, is te lezen op een inscriptie van de picknicktafel van Groen Geel 5. ‘We voelen de pijn’, klinkt het lachend.

Een bardienstje draaien kan hier onmogelijk vervelend zijn.

En dat lachen gebeurt volop bij de club waar vooral ex-studenten zich hebben verenigd. Het zijden draadje waaraan de club rond de eeuwwisseling bungelde, is ingeruild voor een magneet die nieuwe leden in de stad Groningen met open armen verwelkomt. Wel met één voorwaarde, want wie lid wordt van Groen Geel, verricht automatisch vrijwilligerswerk. Als wij even door het raam van het clubgebouw – die nog kenmerken heeft van de flowerpowerperiode – naar binnen gluren, trekken we allemaal dezelfde conclusie: een bardienstje draaien kan hier onmogelijk vervelend zijn.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

vv SGV

Bij grotere amateurclubs is het niet zo moeilijk om de ingang te vinden. Bij kleinere clubs is dat soms een ander verhaal. SGV uit Schildwolde is hier misschien wel het mooiste voorbeeld van. De ingang vind je bijna alleen direct als je eerder op sportpark Onder de Juffer bent geweest. Een naam met een subtiele knipoog naar de statige Juffertoren, die over het complex uitkijkt. Maar dan heb je het smalle oprijlaantje aan de Hoofdweg in het dorp nog niet gevonden. Vrijwilliger Tjarco Starke moet lachen als we erover beginnen: ‘Ja, er zijn menige auto’s omgekeerd als ze de ingang voorbijreden. En soms ging het ook in tweede instantie fout.’

SGO

Als je moet opnoemen waar je Grolloo van kent, is de plaatselijke voetbalclub vast niet het eerste dat je te binnen schiet. Vinden we ook niet gek, want wijlen Harry Muskee, frontman van bluesband Cuby + Blizzards, voormalig VI-hoofdredacteur Johan Derksen en zelfs familiecamping De Berenkuil spreken veel meer tot de verbeelding in het pittoreske Drentse dorpje. Toch zetten wij maar met één doel koers naar Grolloo: kijken waar SGO een balletje trapt.

VV Glimmen

Het heeft toch altijd wel iets extra’s als een voetbalvereniging een smal oprijlaantje heeft dat de toegang vormt tot een sportcomplex. Voor groundhoppers die ergens voor de eerste keer op bezoek komen een soort stairway to heaven, om er maar eens een succesvolle Top 2000-plaat bij te halen. Afijn, we dwalen af. En dat is nergens voor nodig als je op bezoek gaat bij Voetbalvereniging Glimmen. Als wij hun oprijlaan naar Sportpark De Groenenberg betreden, fietsen net drie vrijwilligers weg. Ze groeten ons vriendelijk al blijft die vragende ‘wie zijn jullie en wat doen jullie hier’-blik onmiskenbaar.

Over de Bal neemt jou met achtergrondverhalen en reportages mee in
de magische wereld van het Nederlandse amateurvoetbal.

Copyright © 2018 - 2026 | Over de Bal

Over de Bal neemt jou met achtergrondverhalen en reportages mee in
de magische wereld van het Nederlandse amateurvoetbal.

Copyright © 2018 - 2026 | Over de Bal