HS’88

‘Hé meneer, kunt u het hek even voor ons opendoen?’ We wandelen op het centrale pad van sportpark De Kalkwijck in Hoogezand om het onderkomen van HS’88 eens van dicht bij te bekijken, maar als-ie op slot zit, moet je net een beetje geluk hebben. ‘Waarom dan wel niet?’, roept de man met de bos sleutels aan de andere kant van de sloot. ‘Even wat fotootjes schieten meneer, allemaal reclame voor de club!’, klinkt onze laatste troef. En die is overtuigend genoeg. Even later is het entreehek geopend en betreden we het paarse deel van De Kalkwijck.
Uiteraard hebben we ons huiswerk gedaan en daardoor weten we dat we bij een vereniging zijn aangekomen die aan de weg timmert. Het aantal jeugdvoetballers dat besloot het paarse shirt te dragen is in de afgelopen jaren nog explosiever gestegen dan het bestedingspatroon van pak ‘m beet Chelsea en dat maakt van HS’88 een vereniging om rekening mee te houden in de toekomst. Dat er naast de jeugd- en seniorenteams ook voetbal voor mensen met een beperking en Walking Football voor 60-plussers mogelijk is, geeft wel aan dat het een echte familielcub is. En wij houden van familieclubs. Vooral als ze geen kunstgras op het hoofdveld hebben.
‘Weet je dat ik hier eens vol een bal op m’n bek gehad heb toen ik de kleedkamer uit liep?’, zegt één van ons als we een rondje over de accommodatie doen. ‘Ja, dat is nog steeds te zien’, wordt er gelachen. Als we ook de tribune eens goed hebben geïnspecteerd, willen we ons weer een weg banen naar de uitgang. Onderweg maken twee vrijwilligers zich net klaar om de velden te voorzien van belijning. ‘Gaan jullie weg? Die kant is dan sneller hoor’, wijst één van de mannen richting een opening in de heg aan de andere kant van het complex. We kijken elkaar lachend aan. ‘Als we zulke dingen nou eens eerder wisten!’

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

vv Marrum

Weleens katten en roeken tegelijkertijd op een voetbalveld gezien? Die kans is niet bijster groot, tenzij je een kijkje neemt op sportpark Achterdijk in het Friese Marrum. Daar staan ze wekelijks binnen de krijtlijnen als de teams van VV Marrum in actie komen. Figuurlijk gezien dan, want Marrumers schijnen katten te worden genoemd, terwijl Westernijkerkers roeken worden genoemd. In het logo van de club zijn beide dieren samen verenigd. Een historisch feitje dat we jullie niet wilden onthouden.

VV Tzummarum

In dorpjes is het altijd maar weer afwachten wat je tegenkomt als je de plaatselijke voetbaltrots voor het eerst met een bezoek vereert. Helaas voor ons begint een bezoek aan Tzummarum wat onfortuinlijk, als één van ons op de Buorren de autodeur opengooit en direct in een plas stapt. Hadden we kunnen weten, nadat er net een flinke regenbui was overgewaaid. En ach, past ook wel een beetje bij het echte campinggevoel. Want VV Tzummarum grenst precies aan recreatiepark De Friese Wadden. Zul je net zien: ben je op zaterdag lekker aan het barbecuen, verpest een verdwaalde bal je zorgvuldig gemarineerde procureurlapjes.

vv Nieuwolda

Over voetbalverenigingen met slechts één team zouden we een eeuwige lofzang kunnen houden. Puur omdat je ze moet koesteren zolang ze er zijn. De velden liggen er vaak retestrak bij en het cement van de accommodatie is kneuterigheid in de puurste vorm. Precies dat treffen we aan in Nieuwolda, waar de plaatselijke hoofdmacht haar clubkleuren wekelijks verdedigt in de krochten van het amateurvoetbal: de reserve Zesde Klasse.

Over de Bal neemt jou met achtergrondverhalen en reportages mee in
de magische wereld van het Nederlandse amateurvoetbal.

Copyright © 2018 - 2022 | Over de Bal

Over de Bal neemt jou met achtergrondverhalen en reportages mee in
de magische wereld van het Nederlandse amateurvoetbal.

Copyright © 2018 - 2022 | Over de Bal