Jammer dan, want het voetbalveld was er eerder. Sinds 1937 om precies te zijn, dus dan heb je als kelderklasser bij elke afzwaaier een goed excuus. Sportpark Tzummarum blijkt goed behapbaar. Een hoofd- en een trainingsveld, zo zien we direct. ‘Eigenlijk nog mooi dat zulke dorpjes überhaupt nog een voetbalvereniging hebben’, concluderen we. En zo is het ook. Eentje die bovendien in stand wordt gehouden door voetbalminnend Tzummarum zelf. Zo had iemand als de veelscorende spits Tim Grond ervoor kunnen kiezen om eens voor het avontuur te gaan na de historische promotie in 2014-2015. ‘Nee, ik wil zien hoe ver we met Tzummarum kunnen komen’, vertelde hij geïnteresseerde clubs. Kijk, dat zijn voetballers naar ons hart. Een seizoen later voetbalde Tzummarum overigens alweer waar het vandaan kwam: de zaterdag 5e Klasse, waar het nu nog steeds speelt. Met Tim Grond. Wat ons betreft blijft-ie tot z’n voetbalpensioen de club trouw waar ook de rest van z’n familie hun hart aan verpandde.
Omdat het sportpark van Tzummarum zo klein is, is het rondje snel gemaakt. Een nieuwe regenbui dreigt, maar we gokken erop dat het bij dreigend weer blijft. Op het moment dat wij analyseren wat ons volgende sportparkbezoek wordt, wandelen drie jongens met keeperhandschoenen het veld op. Na wat inschieten vliegt de ene na de andere bal in de kruising. Als wij langslopen, groeten we ze vriendelijk, waarna het afwerken onverstoord verdergaat. ‘Zie je dat’, zegt één van ons verbaasd, wijzend op de ene na de andere wereldgoal. ‘Ja’, klinkt het. ‘Wie vandaag gaat barbecuen, hoeft niet te vrezen voor z’n procureurlapjes’
