vv Tzum

‘Waar gaat de reis heen?’, klinkt het in onze bolide. ‘It Lyntsjepark’, is het antwoord dat volgt. Een naam waar niet meteen een aha-erlebnis bij volgt, maar toch zit er wel degelijk een prachtverhaal aan het onderkomen van voetbalvereniging Tzum, waar de reis naartoe gaat. Het is namelijk het dorp waarin de lijntjesnijders wonen, waar de naam van het sportparkje dan weer van afgeleid is. Omdat het gros van de lezers dit verhaal vermoedelijk niets zegt, zijn wij niet te beroerd om die bijnaam hier nog even uit de doeken te doen.

Want volgens een volksverhaal hebben bewoners van het verderop gelegen Oldeboorn in het verleden een heuse strijd met Tzum gevoerd om de kerk met de hoogste toren. De Oldeboorners wilden de hoogste toren van Friesland, wat betekende dat hun toren hoger moest worden dan die in Tzum. Daarom reisden twee mannen naar Tzum om te bepalen hoe hoog die toren was. Ze beklommen de toren en maten de hoogte met een touw. Daarna bleven ze in de plaatselijke herberg overnachten. Terwijl ze sliepen werd door iemand uit Tzum een flink stuk van het touw afgesneden, met als gevolg dat dat de toren van Oldeboorn lager werd dan die van Tzum. De inwoners van Oldeboorn worden sindsdien tuorkemjitters (torenmeters) genoemd en die van Tzum lyntsjesnijers (lijntjesnijders).

Als wij bij It Lyntsjepark zijn aangekomen, constateren we tot onze droefenis dat er geen doelnetten in de goals hangen. ‘Hopelijk zijn die er niet afgesneden’, wordt er gegrapt. Eén hoofdveld, één trainingsveld; het recept voor een eenvoudig voetbalonderkomen is soms doodsimpel. Op het paadje tussen beide velden door, maakt een moeder een wandeling met haar kinderen. Onze blik wendt af naar de kantine, waar een bescheiden bokaal de vensterbank siert. ‘Misschien wel de grootste prijs uit de clubhistorie’, roept één van ons. Na een uitgebreide blik door het raam, weten wij het meteen. Dit is dé plek om na een wedstrijdje zwoegen in de modder goede volksverhalen te blijven oprakelen.

 

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

vv SGV

Bij grotere amateurclubs is het niet zo moeilijk om de ingang te vinden. Bij kleinere clubs is dat soms een ander verhaal. SGV uit Schildwolde is hier misschien wel het mooiste voorbeeld van. De ingang vind je bijna alleen direct als je eerder op sportpark Onder de Juffer bent geweest. Een naam met een subtiele knipoog naar de statige Juffertoren, die over het complex uitkijkt. Maar dan heb je het smalle oprijlaantje aan de Hoofdweg in het dorp nog niet gevonden. Vrijwilliger Tjarco Starke moet lachen als we erover beginnen: ‘Ja, er zijn menige auto’s omgekeerd als ze de ingang voorbijreden. En soms ging het ook in tweede instantie fout.’

DIO Groningen

Sportpark Kardinge in de stad Groningen biedt onderdak aan vier voetbalverenigingen. De grootste is GVAV Rapiditas en de kleinste is DIVA ’83, maar wij zijn deze keer op Kardinge voor het deel waar Door Inspaning Ontspanning Groningen - beter bekend als DIO - wekelijks een balletje trapt. En het hoofdveld dat zij bespelen valt direct op met de karakteristieke diepe groen-witte doelnetten die losjes vast hangen. Een doelpunt maken is hier door zulke netten heerlijk klassiek. De lange tocht die de bal aflegt voordat het net opbolt, geef toe: dat heeft altijd iets magisch.

FC Birdaard

Als we uitstappen, klapt één autodeur hard dicht. Niet met opzet, want de harde wind heeft hier een groot aandeel in. Maar we zijn op onze plek van bestemming aangekomen: sportpark De Swellen in Burdaard, waar FC Birdaard haar clubkleuren met trots verdedigt. De plek waar dat tweewekelijks gebeurt, nemen we eens even goed onder de loep, zo is de bedoeling.

Over de Bal neemt jou met achtergrondverhalen en reportages mee in
de magische wereld van het Nederlandse amateurvoetbal.

Copyright © 2018 - 2026 | Over de Bal

Over de Bal neemt jou met achtergrondverhalen en reportages mee in
de magische wereld van het Nederlandse amateurvoetbal.

Copyright © 2018 - 2026 | Over de Bal