Stormvogels ‘64

We kijken elkaar wat verdwaasd aan als we in Achlum via de Dorpsstraat de Alde Loop in zijn gereden, waar niets er in de verste verte op wijst dat er voetbalvelden in de buurt zijn. ‘Je hebt zeker weer eens op het huisadres van de secretaris genavigeerd?’, klinkt het. Lachend stappen we uit onze auto, want de straat loopt aardig dood en lopend moeten we het onderkomen van Stormvogels ‘64 ook wel kunnen vinden is de redenering. Als we richting de Bakkersteeg lopen, groet een vrouw met hond ons. We zien haar denken: ‘Wie zijn jullie en waarom in de lieve vrede zijn jullie in hemelsnaam in Achlum?’

Het antwoord volgt om de hoek: het hoofd- en trainingsveld van Stormvogels ‘64. Met dug-outs waarin droog plaatsnemen geen optie is. In één oogopslag valt ons direct op dat er geen clubgebouw te bekennen valt. Een man die naast het trainingsveldje z’n tuin schoonveegt biedt uitkomst: ‘Omkleden gebeurt hiernaast’. Verbazing maakt meester van ons. ‘Daar, in dat woonhuis?’, vragen we wijzend. De man knikt. ‘Poh, wat gaaf’, zeggen we. Idyllisch en prachtig tegelijk. Alsof je vijftig jaar terug de tijd in dondert. In een voetballandschap waarin plastic dug-outs en kunstgrasvelden steeds dominanter worden zijn dit de hoogtepunten waar je af en toe op hoopt tijdens het struinen langs sportcomplexen.

Eigenlijk hebben we ronduit veel geluk dat een club als Stormvogels ‘64 überhaupt nog bestaat. Het woord fusie viel in de voorbije jaren al meermaals in Achlum en een samenwerkingsverband voor jeugdteams is er ook met het naburige Arum. Er was ook jarenlang een elftal van Stormvogels ‘64 over, dat de clubkleuren noest verdedigde in de Kelderklasse, maar dat is dit seizoen helaas niet meer het geval. De hoop is nu gevestigd op het formeren van een 35+ team. Door de jaren heen bleek dat presteren mooi is meegenomen, maar overleven het devies was. Ooit zal voetbalminnend Achlum definitief in een fusie met Arum opgaan, maar zoals ze bij Stormvogels ‘64 terecht zeggen: ‘Dat moment willen we zo lang mogelijk uitstellen.’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

vv Peize

Eén van de fijne dingen aan amateurvoetbal is hoe bijzondere clublogo’s tot stand zijn komen, vooral als er een duidelijk kenmerk op te bespeuren valt. Weet jij bijvoorbeeld welke amateurvoetbalclub net als het plaatselijke dorpswapen prominent een hopbel in haar logo heeft? We verklappen het alvast maar: Voetbal Vereniging Peize. Ontleend aan de grootschalige hopteelt in de 16e en 17e eeuw. Geef toe, wist je niet hé?
Hoofdveld van vv Oosterparkers met op de achtergrond de iconische klimmuur van Kardinge

v.v. Oosterparkers

Als je tien willekeurige mensen vraagt om een Groningse stadswijk te noemen, eindigt de Oosterparkwijk ongetwijfeld hoog in de lijstjes. De wijk spreekt dan ook nog altijd tot de verbeelding. ‘Ga je mee naar het dorp?’, werd in de jaren 20 vaak nog gezegd; het blauwe dorp welteverstaan. Dat was het kloppende hart van waaruit de Oosterparkwijk destijds ontstond. En gevoetbald werd er ook. Straatvoetbal was er mateloos populair, maar de wijk kende met BRC, Groen-Wit en Oostelijke Boys ook drie voetbalverenigingen. Net na de Tweede Wereldoorlog, fuseerden ze, waarmee de Oosterparkers was geboren.

HH Combi

De jeugdafdelingen werkten al langer samen, maar zo’n elf jaar geleden besloten SV Halen en Hijker Boys dat het verstandiger was om volledig te fuseren om voetballen in Hooghalen en Hijken levensvatbaar te houden. Het bleek de geboorte van HHCombi, de allereerste fusie in Noord-Nederland tussen een omnivereniging en een voetbalvereniging en dan ook nog uit twee verschillende dorpen.

Over de Bal neemt jou met achtergrondverhalen en reportages mee in
de magische wereld van het Nederlandse amateurvoetbal.

Copyright © 2018 - 2024 | Over de Bal

Over de Bal neemt jou met achtergrondverhalen en reportages mee in
de magische wereld van het Nederlandse amateurvoetbal.

Copyright © 2018 - 2024 | Over de Bal