vv Gruno

De nettenhouders zijn geknapt, op het hoofdveld maken madeliefjes de dienst uit en gevoetbald wordt er al helemaal niet. De coronacrisis houdt ook Gruno in haar greep. Toch is er wel degelijk beweging als wij het clubgebouw van Gruno naderen. Een vrijwilliger die de kantine open heeft gegooid om wat werkzaamheden te verrichten, staat over een reling geleund een sigaretje te roken. ‘Foto’s schieten? Ga gerust je gang’, zegt hij als we uitleggen wat we komen doen. En dat horen we graag. Als hij vraagt waar we dat allemaal doen en wij vertellen dat we heel district Noord willen afvinken, verslikt hij zich bijna in z’n peuk. ‘Dat krijgen jullie vandaag niet meer af’, zegt-ie grijnzend.
Terwijl één van ons de foto’s schiet, biedt hij ons een kop koffie aan. ‘Ik heb net gezet, wel zelf inschenken hoor’, zegt hij naar binnen wijzend. In de kantine verwijzen slechts een aantal relikwieën naar de geschiedenis van Gruno. Die is misschien niet zo spraakmakend als die van de stadsclubs Velocitas of GVAV-Rapiditas, maar wel eentje met een prachtig verhaal. Zo kent Gruno haar oorsprong in de stadswijk Kostverloren, die begin vorige eeuw een echte arbeiderswijk was. Voorloper van Gruno was OBK (Oefening Baart Kunst), dat in 1910 werd opgericht. Dat duurde overigens niet lang, want toen de enige leren bal per ongeluk onder een voorbijrazende trein werd geschoten, was OBK alweer einde verhaal.
De roep om een eigen vereniging in Kostverloren leidde uiteindelijk wel de oprichting van Gruno in, dat in 1920 het levenslicht zag. En ook nu heeft de vereniging het karakter dat het bij de oprichting had. Hard werken voor resultaat, het blijven opstropen van de mouwen en nooit bij de pakken neer zitten kunnen nog altijd in één adem met Gruno worden genoemd. Dat geldt overigens niet alleen voor de heren voetballers, maar ook voor de vrijwilligers. Als wij ons rondje gemaakt hebben en ons pad wederom die van de rokende vrijwilliger kruist, moet hij weer lachen. ‘Nee jongens, zeg maar niks. Ik ga nu ook écht wat doen.’
Abonneer
Laat het weten als er
guest
0 Commentaren
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

VEV’67

Als amateurvoetbalromantici wandelen wij soms weleens met weemoed over een sportpark. Omdat je weet dat de club waar je op bezoek bent in een grijs

SVDB

‘Ah, jullie gaan naar de club van de kroeg?’ Het is de reactie die we van een Rolder Boys-bestuurslid krijgen, als we vertellen dat onze

vv Dronrijp

‘Wacht eens even, als Dronrijp hier voetbalt, waar gaan we dan straks naartoe?’ We lopen op sportpark Schatzenburg in Menaldum als we in één oogopslag zien dat Foarút én Dronrijp hier de dienst uitmaken. En dat terwijl we ook nog een bezoekje aan Sportpark Welderingsstrjitte (De Ring) in Dronrijp hebben staan, zien we op onze kaart. Met vraagtekens alom zetten we een half uur later alsnog koers naar Dronrijp. ‘Zou het een verlaten sportpark zijn?’, vragen we ons af als we De Ryp binnenrijden. Op die vraag volgt een snel antwoord.

Over de Bal neemt jou met achtergrondverhalen en reportages mee in
de magische wereld van het Nederlandse amateurvoetbal.

Copyright © 2018 - 2021 | Over de Bal

Over de Bal neemt jou met achtergrondverhalen en reportages mee in
de magische wereld van het Nederlandse amateurvoetbal.

Copyright © 2018 - 2021 | Over de Bal