Want op De Nije Anwas is alles nog zoals het er vermoedelijk veertig jaar geleden ook bij lag. Eigenlijk zouden wij in navolging van de Smaakpolitie ook een daar-worden-wij-vrolijk-van-sticker op de markt moeten brengen, want dan had Ouwe Syl er zonder enige twijfel eentje gekregen. Dat de voetballers uit Oudebildtzijl ook met hun tijd moeten meegaan, blijkt wel als er in februari door de leden wordt ingestemd met de komst van een kunstgrasveld. Nu grijnzen we wel oprecht: ‘We zijn hier precies op het juiste moment’, is de algehele opvatting. We doen namelijk niet aan kunstgrasadoratie.
En op het natuurgras van Ouwe Syl voelen wij ons thuis. Alsof er een voetbalveld verrijst midden in een weiland, waar de windmolens ver boven de bomen uitsteken. Opvallend detail: beide zijden van het hoofdveld beschikken over een dug-out, vier stuks dus. Dat zagen we nog nooit ergens anders. ‘Misschien zodat je kunt kiezen waar je gaat zitten als de wind verkeerd staat?’, oppert één van ons. Geen gekke conclusie, zo vinden we. Het ‘Ant Kikes’ op de poort die richting de uitgang leidt, valt dan ook zwaar. Dit is zo’n accommodatie waar je de hele dag kunt vertoeven. Met een bal, dat dan weer wel.
