vv Ouwe Syl

En jahoor, daar staan we dan. Lachend als een boer met kiespijn turen we over een behoorlijke plas water richting het hoofdveld. Hebben we net het clubgebouw op de gevoelige plaat vastgelegd (‘Want dat is het meest makkelijk om mee te beginnen’), verspert een met water ondergelopen ijsbaan ons de toegang tot het strijdtoneel van Ouwe Syl. Op sportpark De Nije Anwas had een bescheiden pont gedurende de wintermaanden dan ook niet misstaan. Maar omlopen is in dit geval een feestje.
Want op De Nije Anwas is alles nog zoals het er vermoedelijk veertig jaar geleden ook bij lag. Eigenlijk zouden wij in navolging van de Smaakpolitie ook een daar-worden-wij-vrolijk-van-sticker op de markt moeten brengen, want dan had Ouwe Syl er zonder enige twijfel eentje gekregen. Dat de voetballers uit Oudebildtzijl ook met hun tijd moeten meegaan, blijkt wel als er in februari door de leden wordt ingestemd met de komst van een kunstgrasveld. Nu grijnzen we wel oprecht: ‘We zijn hier precies op het juiste moment’, is de algehele opvatting. We doen namelijk niet aan kunstgrasadoratie.
En op het natuurgras van Ouwe Syl voelen wij ons thuis. Alsof er een voetbalveld verrijst midden in een weiland, waar de windmolens ver boven de bomen uitsteken. Opvallend detail: beide zijden van het hoofdveld beschikken over een dug-out, vier stuks dus. Dat zagen we nog nooit ergens anders. ‘Misschien zodat je kunt kiezen waar je gaat zitten als de wind verkeerd staat?’, oppert één van ons. Geen gekke conclusie, zo vinden we. Het ‘Ant Kikes’ op de poort die richting de uitgang leidt, valt dan ook zwaar. Dit is zo’n accommodatie waar je de hele dag kunt vertoeven. Met een bal, dat dan weer wel.
Abonneer
Laat het weten als er
guest
0 Commentaren
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

Veendam 1894

De lichtmasten lachen ons van een afstandje al toe. En eenmaal dichterbij wordt het gevoel alleen maar sterker. Want wie de Langeleegte bezoekt, dwaalt automatisch af. Naar tijden van weleer, zoals de promoties van SC Veendam naar de Eredivisie in 1986 en 1988. Of hoe spelers van de tegenstander steevast met tegenzin he-le-maal naar Oost-Groningen moesten rijden. Het chagrijn was er soms al voordat er tegen een bal getrapt was. En juist dan klapte de thuisploeg er vol op.

sv Ens

Een oase van rust treedt ons tegemoet als we Ens binnenrijden. Het dorpje, dat is opgebouwd uit het voormalige eiland Schokland, lijkt bezig aan een heuse siësta als wij onze weg naar De Seidelhorst zoeken. En dan mag er op straat niemand te bekennen zijn, als wij probleemloos maar een rondje over het onderkomen van de plaatselijke voetbaltrots kunnen maken. En dat kan gelukkig. Het hek staat wagenwijd open en dat geeft ons de gelegenheid om te kijken waar Sv Ens haar thuisduels speelt.

vv Opende

‘Als de lijnen scheef zijn, mogen ze mij erop aankijken’, klinkt het lachend. Het is de vuurdoop van vrijwilliger Klaas als lijnenkalker op Sportpark Olde Wierden van vv Opende, zo vertelt hij ons, maar hij verricht z’n taak met een brede grijns. Groot gelijk heeft-ie, want de zon schijnt en het onderkomen van het meest westelijk gelegen dorp van de provincie Groningen ligt erbij als een biljartlaken. En eerste keer of niet, op de kalkkunsten van Klaas valt wat ons betreft weinig aan te merken. Een vrijwilliger om te koesteren dus.

Over de Bal neemt jou met achtergrondverhalen en reportages mee in
de magische wereld van het Nederlandse amateurvoetbal.

Copyright © 2018 - 2021 | Over de Bal

Over de Bal neemt jou met achtergrondverhalen en reportages mee in
de magische wereld van het Nederlandse amateurvoetbal.

Copyright © 2018 - 2021 | Over de Bal