vv St. Annaparochie

Wij houden van efficiënte kaartverkoophokjes. En dus staan we ineens gezellig met z’n vieren te schuilen onder het kassahokje van St. Annaparochie, waar de architect z’n creativiteit flink op los heeft gelaten. Voor ons is het in ieder geval fijn dat je er droog onder kunt staan, aangezien de hemel in navolging van ons bezoek aan het naburige Vrouwenparochie ook bij ons bezoek aan Sportpark De Waaie nog altijd tranen met tuiten huilt. Als de meest venijnige druppels gevallen lijken te zijn, verkennen we de rest van de kletsnatte accommodatie.

De Waaie betekent in het Bildts, de regio waar Sint Annaparochie onder valt, de weide. Niet alleen een plek die een rijke historie kent, maar ook de plek waar voetballers uit het grootste dorp van De Waadhoeke tegen een bal trappen. Dat gebeurt in de eerste twee jaren na de oprichting in 1931 nog onder de naam Quick, maar omdat de KNVB al meer clubs onder die naam ingeschreven heeft staan, wordt twee jaar daarna de voetbalvereniging Sint Annaparochie officieel leven ingeblazen. En springlevend is de club tot op de dag van vandaag nog altijd.

‘Nee hoor, op jouw rare capriolen om een kletspootje te voorkomen na dan.’

Terwijl wij de velden hink-stap-springend langs de plassen verkennen, schieten we foto’s, maken we een dolletje over hoe het gat in de dug-out is ontstaan en schuilen we andermaal voor een regenbui, ditmaal onder de glazen dakrand van het clubgebouw. Daar wanen we ons alleen, totdat we bij toeval opmerken dat er vrolijk naar ons gezwaaid wordt als we naar boven kijken. We zwaaien keurig terug, en lopen weer richting de uitgang. ‘We hebben toch geen rare dingen gedaan hè?’, zegt één van ons, als de conclusie wordt getrokken dat onze voetstappen blijkbaar nauwlettend in de gaten werden gehouden. ‘Nee hoor, op jouw rare capriolen om een kletspootje te voorkomen na dan.’

 

Abonneer
Laat het weten als er
guest
0 Commentaren
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

Veendam 1894

De lichtmasten lachen ons van een afstandje al toe. En eenmaal dichterbij wordt het gevoel alleen maar sterker. Want wie de Langeleegte bezoekt, dwaalt automatisch af. Naar tijden van weleer, zoals de promoties van SC Veendam naar de Eredivisie in 1986 en 1988. Of hoe spelers van de tegenstander steevast met tegenzin he-le-maal naar Oost-Groningen moesten rijden. Het chagrijn was er soms al voordat er tegen een bal getrapt was. En juist dan klapte de thuisploeg er vol op.

vv Zuidhorn

Je herkent de situaties vast wel van filmpremières of bij grote hotels: een grote auto komt eraan rijden, zet gasten pontificaal voor de ingang af, waarna de auto weer verder rijdt. In Zuidhorn kan precies hetzelfde, alleen hebben we het hier niet over een hotel, maar over de plaatselijke voetbalvereniging Zuidhorn. Een chique entree is dus mogelijk bij één van de grootste clubs van het Westerkwartier, die bovendien een prachtig bosrijk onderkomen heeft: het Johan Smitpark.

Texel ’94

Allemaal leuk en aardig, dat uitwaaien op zo’n Waddeneiland. Maar het is voor ons pas echt geslaagd als we de plaatselijke sportparken ook onder oog hebben gekregen. En dus zetten we meteen vanaf de veerboot niet direct koers naar een één of ander fancy strandtentje. Nee, we gaan eerst naar sportpark Den Burg, het onderkomen van Texel ’94. De club is vooral bekend vanwege de zaalvoetbaltak, die landelijk vrij aardig aangeschreven staat, maar in een sporthal zijn wij gauw klaar met foto’s maken. Wij willen het échte werk.

Over de Bal neemt jou met achtergrondverhalen en reportages mee in
de magische wereld van het Nederlandse amateurvoetbal.

Copyright © 2018 - 2021 | Over de Bal

Over de Bal neemt jou met achtergrondverhalen en reportages mee in
de magische wereld van het Nederlandse amateurvoetbal.

Copyright © 2018 - 2021 | Over de Bal