vv WEO

Windmolens, windmolens en nog eens windmolens. Voor een bezoek aan Woldendorp heb je onderweg het idee dat je door uitgestrekte polders naar het einde van de wereld rijdt. Maar al was dat zo, dan is Woldendorp een prima eindbestemming. En als de zon schijnt, is zo’n ritje best aangenaam zo blijkt. Doel van ons bezoek is voetbalvereniging WEO, dat staat voor Woldendorp en Omstreken. En aan omstreken geen gebrek rondom Woldendorp, zoveel wordt ons al snel duidelijk. Bij aankomst worden we wat raar - ‘wel bin joe dan?’ - aangekeken, maar na een welgemeend ‘moi’ is het alweer prima. Ook hier kost vriendelijk zijn niks extra’s.

Het wordt je op dit sportpark snel duidelijk dat geel en zwart de clubkleuren zijn van de in 1932 opgerichte voetbalvereniging. Als wij door het toegangshek lopen is het gras vers gemaaid, verraadt een achtergebleven biertje dat de derde helft weer een doorslaand succes was, en hoewel alle deuren potdicht zitten, krijgen we ook van buitenaf een prima indruk van de kantine door naar binnen te gluren. Van een beetje opsmuk zijn ze bij WEO niet vies. Voetbaltierlantijntjes – een voetbal als plantenpot, hoe verzin je het – sieren de kantine, waarin duidelijk een kroegsfeer is nagebootst. Houden we van, dus pluspuntjes voor Woldendorp en Omstreken.

Het strijdtoneel van WEO zelf krijgt ook een inspectie en daarbij vallen we als een blok voor de zitplekloze abri’s langs het hoofdveld. De stoeltjes zullen er tijdens wedstrijden wel in worden gezet, want als de technische staf en wisselspelers er wekelijks negentig minuten lang in moeten staan, kun je erop wachten totdat de lijnbus op een zekere zondag het sportpark op dendert. Afijn, Cupido schiet z’n amateurvoetbalpijl hier dwars door ons hart, vooral omdat de houten dug-outs met dito bankje bij het andere veld ook al in de smaak vallen. Als we het sportpark verlaten, worden we op de parkeerplaats bijna overreden door een trekker die met wel heel veel tempo richting de naastgelegen akker koerst. Maar ach, kunnen we mee leven. Alles voor de ultieme plattelandservaring.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

vv St. Annaparochie

Wij houden van efficiënte kaartverkoophokjes. En dus staan we ineens gezellig met z’n vieren te schuilen onder het kassahokje van St. Annaparochie, waar de architect z’n creativiteit flink op los heeft gelaten. Voor ons is het in ieder geval fijn dat je er droog onder kunt staan, aangezien de hemel in navolging van ons bezoek aan het naburige Vrouwenparochie ook bij ons bezoek aan Sportpark De Waaie nog altijd tranen met tuiten huilt. Als de meest venijnige druppels gevallen lijken te zijn, verkennen we de rest van de kletsnatte accommodatie.

GOMOS

In Norg was het voorjaar van 1945 extra feestelijk. Niet alleen werd Nederland destijds bevrijd van de Duitse bezetting in de Tweede Wereldoorlog, ook werd er in het Noord-Drentse dorp een officiële voetbalvereniging opgericht. ‘Goede Oefening Maakt Ons Sterk’, oftewel GOMOS, zag het levenslicht. Een clubnaam waaruit je mag opmaken dat de trainingsavonden op De Schapendrift steevast druk bezocht worden.

VVT Twijzelerheide

Hoe belangrijk een voetbalvereniging in het dorpsleven is, blijkt soms al uit heel eenvoudige dingen. De plek van het sportpark in het dorp bijvoorbeeld. Als je op een plattegrond van Twijzelerheide precies een speld in het midden prikt, kom je zo ongeveer uit op de middenstip van VVT. Als wij over de Bjirkewei tuffen, is het even goed opletten, maar het welkomstbord van de plaatselijke voetbalclub is onmiskenbaar. En dus maken wij ons op voor een bezoekje aan Sportpark De Heide.

Over de Bal neemt jou met achtergrondverhalen en reportages mee in
de magische wereld van het Nederlandse amateurvoetbal.

Copyright © 2018 - 2024 | Over de Bal

Over de Bal neemt jou met achtergrondverhalen en reportages mee in
de magische wereld van het Nederlandse amateurvoetbal.

Copyright © 2018 - 2024 | Over de Bal