vv Westerbroek

Alle parkeerplekken zijn onbezet, dus we kunnen onze bolide zelfs horizontaal over drie vakken parkeren en er kraait nog geen haan naar. Althans, dat denken we. Het is vrijdagochtend, de zon glooit over Westerbroek en we verwachten het rijk voor ons alleen te hebben. Totdat het geronk van een scooter klinkt, en het steeds dichterbij komt. We lopen al langs het clubgebouw van Westerbroek, als een dame ons op de scooter inhaalt en op een sukkeldrafje over de trainingsvelden doorrijdt, richting de dug-outs op het hoofdveld. Tussendoor volgt nog een vriendelijke hand omhoog: ‘hoi!’
Hoe klein een club ook is, juist als je denkt dat je er alleen bent, blijkt het tegendeel waar. Op sportpark Westerbroek zijn tegelijkertijd met ons nog drie mensen aanwezig. Ze zijn nieuwsgierig wie we zijn en als we ons vaste introductieriedeltje hebben afgespeeld, blijken we met drie Westerbroekers uit één gezin te maken te hebben. De familie Grissen heeft deze dag ervoor uitgetrokken om de accommodatie eens flink onder handen te nemen. Geen overbodige luxe ook, want zoon Grissen rijdt af en aan met onkruid en takken. ‘Of wij de kantine ook nog van binnen willen zien?’ Die vraag laten we ons geen twee keer stellen.
Het blijkt een schot in de roos. Alsof je zo veertig jaar terug in de tijd dondert. Maar dan weet je ook: dit zijn de clubgebouwen waar de échte feestjes gevierd worden. En of dat zo is. ‘De polonaise wordt hier soms weleens over de tafels gelopen’, wordt ons toevertrouwd. En wie de kantine ziet, gelooft dat meteen. De bestuurskamer met oude foto’s ademt historie. En dat komt goed uit, want Westerbroek viert volgend jaar haar honderdjarig jubileum. ‘Dan zijn jullie weer van harte welkom’, klinkt het als we afscheid nemen. Een uitnodiging waar wij vrolijk van worden, net als de knusse accommodatie. Mochten we dat feestje meepakken, dan weten we één ding zeker. De camera laten we dan lekker thuis. Net als onze bolide trouwens.

vv Zuidhorn

Je herkent de situaties vast wel van filmpremières of bij grote hotels: een grote auto komt eraan rijden, zet gasten

vv Zevenhuizen

Met uiterste precisie wandelt een vrijwilliger langs de lijn met voor z’n neus een kalkmachine. Ook op d’Olle Streek in

vv Opende

‘Als de lijnen scheef zijn, mogen ze mij erop aankijken’, klinkt het lachend. Het is de vuurdoop van vrijwilliger Klaas

vv Niekerk

Als je een stad of dorp alleen bezoekt om er jaarlijks een balletje tegen de plaatselijke voetbalvereniging te trappen, is

Groen Geel

Het moet ergens in de jaren 90 zijn geweest dat Groen Geel haar onderkomen in het Groninger stadspark moest verlaten

Verhalen

De bijzondere reis van voetballer en dream coach Pierre Semudenge

Hij moest het door oorlog verscheurde Rwanda al voor zijn eerste verjaardag ontvluchten. Pierre Semudenge-Mujene (26) draagt een flink verhaal met zich mee. In Nederland aangekomen bracht de bal hem de therapie die hij nodig had. Via de jeugdopleiding van FC Groningen belandde hij in een voetbalavontuur, dat voor hem nog lang niet is afgelopen. Ondertussen probeert hij zijn levens- en voetbalervaringen als dream coach over te brengen op jeugdspelers.

Trainerspad van Simon Cageling (24) vormt zich buiten zijn comfortzone

Hij is nog maar 24 jaar en sinds dit seizoen hoofdtrainer van Velocitas 1897. Simon Cageling weet dat zijn stap van jeugdtrainer naar hoofdtrainer met de nodige verbazing is ontvangen bij de noordelijke amateurvoetbalvolger. Maar Cageling had er zijn redenen voor. Een verhaal over de trainerscarrière en keuzes van de jonge trainer, die toch al een bak ervaring heeft. ‘Met vrijwel elke trainer die ik had, heb ik wel een aanvaring gehad omdat ik het anders zag.’

Vacatures

In deze tijd kom je ze regelmatig tegen. Op social media, op amateurvoetbalgerelateerde websites of in de plaatselijke kranten en nieuwssites: vacatures van voetbalverenigingen, waarin mensen in verschillende functies worden gezocht. Zo zoeken voetbalverenigingen bijvoorbeeld  materiaalmannen, assistent-scheidsrechters en natuurlijk trainers.

Joram Wijnstra clubheld in Indonesië: ‘Soms grenst de zijlijn aan de jungle’

In het derde jaar van zijn bachelor Spatial, Planning & Design vertrok Joram Wijnstra voor zijn studie een half jaar naar het Indonesische Yogyakarta. Hij schreef zich uit bij zijn cluppie VV Noordwolde en zocht een club aan de andere kant van de wereld. Dat werd een avontuur om nooit te vergeten. ‘Als je sprint met de bal aan je voet, zie je de kippen voor je alle kanten opstuiven.’

Column: Voetbalbijnamen

Als iets bij voetbalteams hoort, zijn het wel bijnamen voor spelers. De inspiratie voor deze column kwam toen we het selectieteam van een collega bekeken op de website Voetbalnoord.nl en ontdekten dat de bijnaam van de collega in kwestie Bloembak is. En zo’n bijnaam intrigeert mij.