sv Ens

Een oase van rust treedt ons tegemoet als we Ens binnenrijden. Het dorpje, dat is opgebouwd uit het voormalige eiland Schokland, lijkt bezig aan een heuse siësta als wij onze weg naar De Seidelhorst zoeken. En dan mag er op straat niemand te bekennen zijn, als wij probleemloos maar een rondje over het onderkomen van de plaatselijke voetbaltrots kunnen maken. En dat kan gelukkig. Het hek staat wagenwijd open en dat geeft ons de gelegenheid om te kijken waar Sv Ens haar thuisduels speelt.

Wat onze nieuwsgierigheid vooral wekt is de herkomst van het logo, waar een aantal eenden op staat te pronken. Als we een beetje in de historie graven, blijkt het dat de vroegst bekende naam van het voormalige eiland Ens naar de naam Enedseae luistert. En dat betekent dan weer iets als eendenzee. Geef toe: dat wist je niet hè? Wat wij dan weer niet wisten is dat SV Ens een fusieclub is van vv Ens en Nop-Boys. Zo leer je nog eens wat.

Als wij langs het hoofdveld van kunstgras lopen, wordt de oase aan rust ruw verstoord door twee jongetjes die tikkertje spelen in het aangrenzende bos. Ze lijken nog meer van onze aanwezigheid te schrikken, maar onverstoord nemen wij een kijkje op het bijveld van natuurgras en nog een veld daarachter, waarvan we nog steeds niet weten waarvoor het dienst doet. Als we vlak daarna De Seidelhorst weer verlaten, kunnen we van een dankbare kennismaking spreken. Want we weten meer van Ens dan ooit tevoren!

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

SC Kootstertille

Promoveren, degraderen. Promoveren, degraderen. Handhaven. Mwa, toch maar weer promoveren. En dan weer degraderen. De volgorde kan misschien wat variëren, maar dat mag de pret niet drukken. We horen jullie hersens kraken. Over de hoofdmacht van welke vereniging zou dit nou gaan? De echte kenners hadden al door dat we SC Kootstertille zochten. Niet zonder reden, want het was onlangs hoog tijd om een kijkje aan De Tille te nemen. En we werden daar op z’n zachtst gezegd nogal prettig verrast.

vv De Wâlden

Na een bezoekje aan buurman Broekster Boys is het slechts een paar stappen verder naar de zondagclub van Damwoude: de Wâlden. Maar als we de parkeerplaats van sportcomplex Op de Skieding betreden, staat er pontificaal voor de ingang een auto met draaiende motor klaar. Van de bestuurder geen spoor. We kijken om ons heen: ‘Zou er iemand op het sportpark aanwezig zijn die haast heeft?’ We zien niemand. Ook niet als we een rondje over het hoofdveld en het achterliggende kunstgrasveld maken. Dat we dat überhaupt voor elkaar krijgen is al een helse opgave. Eén van ons ontdekt een opening in de prikkeldraad-omheining en daar staan we dan.

sv Marum

‘Zo, dat hoofdveld ligt er keurig gemaaid bij zeg’, zegt één van ons als we ons bij de entree van Sportpark De Holten van sv Marum ophouden. Die zin is nog niet uitgesproken, of de correctie volgt al. ‘Dit is niet het hoofdveld, dat ligt daar’, zegt een ander, wijzend naar het aangrenzende kunstgrasveld. Een terreinmeester die ons hoort discussiëren bevestigt dat inderdaad. Voetballen op het hoofdveld zou volgens een omwonende teveel overlast geven, waarna hij is gaan klagen. En blijkbaar met succes. Zonde, luidt ons oordeel.

Over de Bal neemt jou met achtergrondverhalen en reportages mee in
de magische wereld van het Nederlandse amateurvoetbal.

Copyright © 2018 - 2026 | Over de Bal

Over de Bal neemt jou met achtergrondverhalen en reportages mee in
de magische wereld van het Nederlandse amateurvoetbal.

Copyright © 2018 - 2026 | Over de Bal