sv Ens

Een oase van rust treedt ons tegemoet als we Ens binnenrijden. Het dorpje, dat is opgebouwd uit het voormalige eiland Schokland, lijkt bezig aan een heuse siësta als wij onze weg naar De Seidelhorst zoeken. En dan mag er op straat niemand te bekennen zijn, als wij probleemloos maar een rondje over het onderkomen van de plaatselijke voetbaltrots kunnen maken. En dat kan gelukkig. Het hek staat wagenwijd open en dat geeft ons de gelegenheid om te kijken waar Sv Ens haar thuisduels speelt.

Wat onze nieuwsgierigheid vooral wekt is de herkomst van het logo, waar een aantal eenden op staat te pronken. Als we een beetje in de historie graven, blijkt het dat de vroegst bekende naam van het voormalige eiland Ens naar de naam Enedseae luistert. En dat betekent dan weer iets als eendenzee. Geef toe: dat wist je niet hè? Wat wij dan weer niet wisten is dat SV Ens een fusieclub is van vv Ens en Nop-Boys. Zo leer je nog eens wat.

Als wij langs het hoofdveld van kunstgras lopen, wordt de oase aan rust ruw verstoord door twee jongetjes die tikkertje spelen in het aangrenzende bos. Ze lijken nog meer van onze aanwezigheid te schrikken, maar onverstoord nemen wij een kijkje op het bijveld van natuurgras en nog een veld daarachter, waarvan we nog steeds niet weten waarvoor het dienst doet. Als we vlak daarna De Seidelhorst weer verlaten, kunnen we van een dankbare kennismaking spreken. Want we weten meer van Ens dan ooit tevoren!

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

sc Creil

Sinds we de amateurvoetbalvelden afstruinen is het nog maar één keer voorgekomen dat we voor een dichte deur stonden. Ook in Creil houden we onze adem in als we de plaatselijke voetbalvelden naderen. ‘We moeten en zullen een rondje om het hoofdveld lopen’, denken we hardop, maar een dicht entreehek lijkt roet in het eten te gooien. Als we checken of het hek geopend is, blijkt dat je er gewoon omheen kunt lopen. Een zucht van verlichting volgt. Want dit veld van SC Creil bevalt ons van afstand al, laat staan van dichtbij.

Groninger Boys

Je hebt van die amateurclubs waar je een seizoenkaart van zou moeten kunnen kopen. Gewoon, zodat je trots met zo’n kaart rond kan lopen paraderen, totdat iemand vraagt: ‘Maar waarom dan in vredesnaam?’ En dat je dan een uitleg begint die geen einde lijkt te kennen. Zo lijkt een seizoenkaart van Groninger Boys ons wel wat. Niet alleen omdat doelpuntenmachine Freddy de Grooth zijn goals er daar inlegt als warme broodjes die over de toonbank gaan, maar ook omdat het een vereniging is waar altijd wel wat gebeurt. Zelfs als er niet gevoetbald wordt. Dat blijkt maar weer als we midden in de coronacrisis een kijkje nemen op het roodwitte deel van sportpark West-End in Groningen.

vv Hoogezand

Drie heren kijken met een wat bedenkelijk gezicht richting het hoofdveld als wij naast ze komen staan. ‘Wat er aan de hand is? Kijk maar’, zeggen ze. Het werd weleens tijd voor een bezoek aan één van de grotere clubs van de provincie Groningen en zo zijn we bij VV Hoogezand neergestreken. De vrijwilligers die het rood-zwarte deel van Sportpark De Kalkwijck onderhouden, doen hun werkzaamheden met de nodige precisie. Dat uitgerekend één dag voor een druk voetbalweekend een grasmaaier tegen een doel op het hoofdveld is gereden, maakt de heren dan ook niet echt vrolijk. Als wij op verzoek naar het hoofdveld kijken en zien dat er inderdaad maar één doelpaal overeind staat, kunnen we een lach echter niet onderdrukken.

Over de Bal neemt jou met achtergrondverhalen en reportages mee in
de magische wereld van het Nederlandse amateurvoetbal.

Copyright © 2018 - 2026 | Over de Bal

Over de Bal neemt jou met achtergrondverhalen en reportages mee in
de magische wereld van het Nederlandse amateurvoetbal.

Copyright © 2018 - 2026 | Over de Bal