sv Tonego

We waren nog nooit in Luttelgeest geweest, maar we zullen ons bezoek aan het dorpje met zo’n tweeduizend zielen niet gauw vergeten. Op de parkeerplaats van het plaatselijke sportcomplex zorgt eerst een onverwachtse skeltercolonne van spelende kinderen voor een onverwachtse file in de Sportstraat, want het rijtempo ligt niet al te hoog. We worden echter vrolijk begroet, dus toeteren we enthousiast terug. Daarna is het tijd om eens van dichtbij kennis te maken met SV TONEGO. En waar we normaal gesproken zelden iemand aantreffen bij onze sportparkbezoekjes, hebben we deze keer dubbel prijs.

Algemeen TONEGO-voorzitter Leo Baars geniet namelijk onder de overkapping van de zon, vergezeld door zijn vrouw. We hebben amper verteld wat überhaupt de aanleiding is voor ons bezoek, als hij al ons al koffie heeft aangeboden. Waar veel voorzitters het vooral bij het besturen van de club houden, komen we erachter dat Baars ook de noeste arbeid niet schuwt. ‘Net de boel buiten even aan kant gemaakt, straks het gras even beregenen’, somt hij een deel van zijn takenpakket op. Zijn vrouw knikt. ‘Daarom ben ik hier óók. Dan zie ik hem nog eens’, zegt ze lachend.

Geef Baars een vinger, je krijgt er een hand voor terug. Enthousiast vertelt hij over hoe de hoofdmacht het knap tot de Tweede Klasse wist te schoppen met eigen jongens. Een wereldprestatie voor een eenvoudige club als TONEGO. Afgelopen seizoen was degradatie niet meer af te wenden. ‘Maar daar is geen traan om gelaten. Uiteindelijk hebben we er een paar kisten bier bij gepakt en het seizoen mooi afgesloten. Kennen jullie onze voormalige trainer Steven van Mourik trouwens? Heeft hier net afscheid genomen na tien seizoenen. Waar maak je dat nog mee hè?’ Haast verontschuldigend beëindigen we het gesprek om foto’s op de accommodatie te schieten. Maar de missie van Baars is geslaagd: wij zijn na deze middag een beetje verliefd geworden op TONEGO.

Abonneer
Laat het weten als er
guest
0 Commentaren
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

vv Opende

‘Als de lijnen scheef zijn, mogen ze mij erop aankijken’, klinkt het lachend. Het is de vuurdoop van vrijwilliger Klaas als lijnenkalker op Sportpark Olde

vv Gieten

Quizvraagje: welke Drentse amateurvoetbalclub voetbalt op een terrein dat voorheen werd gebruikt voor moestuintjes? Wie houdt van de belangrijkste bijzaak ter wereld én het Drentse dialect een warm hart toedraagt, komt dan snel uit bij VV Gieten, dat sinds 1955 sportpark De Goorns als thuishaven heeft. En omdat Goorns in het Drents ‘tuingronden’ betekent, heb je direct een antwoord op de quizvraag. ‘Maar Gieten bestaat toch al langer dan 1955?’, denk je nu misschien. Terechte opmerking. Sinds 1925 al, zelfs. En ook daarvoor werd er al volop in het esdorp gevoetbald. Maar nog niet op De Goorns.

Oldambtster Boys

‘Het is elk jaar weer passen en meten om te kijken wat we in de wei kunnen brengen’, lezen we op de website van Oldambtster Boys, een trotse zondag-vijfdeklasser uit Nieuw-Scheemda. Het dorpje telt zo’n 300 zielen en dan kan iedereen met een beetje boerenverstand wel raden dat het niet gek is dat het elk seizoen een opgave is om allerlei elftallen op de been te krijgen. Maar dat gaat ze daar vrij aardig af. Een uiterst legitieme reden om Sportpark Oldambt met een bezoek te vereren.

Over de Bal neemt jou met achtergrondverhalen en reportages mee in
de magische wereld van het Nederlandse amateurvoetbal.

Copyright © 2018 - 2021 | Over de Bal

Over de Bal neemt jou met achtergrondverhalen en reportages mee in
de magische wereld van het Nederlandse amateurvoetbal.

Copyright © 2018 - 2021 | Over de Bal