sv THOS

Talloze verenigingen in het amateurvoetbal hebben een eenvoudige afkorting als clubnaam. Op zich niet zo bijzonder, maar als dat een originele afkorting is, trekt dat op voorhand onze aandacht. Dat is ook het geval als we Beerta binnen rijden. Nog voordat we het dorp goed en wel kunnen verkennen, moeten we rechts afslaan, waarna een stoffig weggetje langs restaurant China You-Yi ons bij de plaatselijke Beertster voetbaltrots brengt. Daar verdedigt Tot Heil Onzer Spieren - beter bekend als THOS - haar groene clubkleuren. ‘Dit zijn de betere afkortingen’, zegt één van ons als we op verkenning gaan. Instemmend wordt er geknikt.

Het is een drukte van belang op het Abel van der Laan-sportpark. Niet omdat er op deze vrijdagmiddag gevoetbald wordt, maar omdat de kantine blijkbaar ook dienst doet als kinderopvang. De foto’s van het clubgebouw laten we dan ook eerst even voor wat het is, want als er drie onbekende figuren uit een auto stappen die vanuit het niets foto’s gaan schieten, zou je daar ook hele rare gedachten bij kunnen krijgen. Dus zetten we direct koers naar het hoofdveld, waar ook Hans Hateboer en wijlen Jurrie Koolhof hun voetbalkunsten op jonge leeftijd etaleerden. Het hobbelige hoofdveld, de krakende bomen eromheen en de karakteristieke dug-outs stellen geen moment teleur.

Ineens komt er een bescheiden autootje het sportpark opgereden. Het THOS-vaantje wappert fier voor het raam. De bestuurder stapt uit en volgt met een strenge blik onze passen langs het veld. Als we rechtsomkeert willen maken, spreekt hij ons nieuwsgierig aan. Het blijkt oervrijwilliger Jakob te zijn. Nog voordat we hebben uitgelegd wat we komen doen, heeft hij ons al koffie in de kantine aangeboden én ingeschonken. Terwijl de kinderen langs ons heen rennen, vertelt hij bijna in één adem over de historie van THOS. Bij het afscheid krijgen we een clubmagazine met oude foto’s mee. En wellicht komen we over niet al te lange tijd terug, want THOS viert op 1 mei 2020 haar honderdjarig jubileum. En wie weigert nou een feestje met een persoonlijke uitnodiging van Jakob op zak?

15 maart 2020
‘Bakkie doen jongens? Laat ik meteen onze kantine zien!’ Jacob Sikkema was maar wat trots toen we vertelden dat we sv THOS bezochten om een portret van de club te maken. Ons bereikte dit weekend het bericht dat de clubman van THOS plotseling is overleden. Rust zacht Jacob.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Veterans Monistrol

Veel is er niet over bekend, maar dat maakt het 'complex' er niet minder geweldig op. Club de Veterans de futbol de Monistrol de Montserrat, zo luidt de beschrijving op Google Maps. Het logo van de club, a la Anfield boven de 'tunnel' waar de lokale helden het veld opkomen geschilderd, houdt het op Veterans Monistrol. Het 'Fundat 1996' in het logo leert ons nog iets meer over dit initiatief, zoals het logo überhaupt eigenlijk alles zegt. De bal linksonder spreekt voor zich, net zoals de Catalaanse vlag daarnaast. Bovenin het logo zien we contouren van een rotsformatie die de Barcelona- en Cataloniëgangers direct herkennen: die van de berg Montserrat. In het Nederlands letterlijk vertaald: de gezaagde berg. Waarom? Bekijk de toppen van de rotsen bovenop maar eens. En die zie je dus ook in het logo van Veterans Monistrol.
Tribune sc Erica

SC Erica

Nieuwe ronde, nieuwe sportparken. En dus zetten we koers richting De Veenschappen op Erica. “Waarom op en niet in Erica”, vraagt u? Welnu, hierover gaan verschillende verhalen. In oude komdorpen is het 'op', terwijl ‘in’ voor de nieuwere gebieden geldt. Al zijn er eigenlijk zoveel uitzonderingen dat het niet echt een regel is. En dan zoomen we nog niet eens in op de uitspraak “Erica, lekker water”, want het water uit de waterput van hotel Hofhuis op Erica zou in tegenstelling tot andere putten in de regio zo bijzonder lekker smaken, dat de veenarbeiders uit de hele omtrek bekend waren met dit water zonder bijsmaak. Maar goed, genoeg randzaken belicht. We zijn op De Veenschappen voor het roemruchte SC Erica.

SV Yde de Punt

Als we het dorp binnenrijden, passeert een paard met wagen ons in tegenovergestelde richting. Het lijkt een voorbode, want in Yde lijkt de tijd een beetje stil te hebben gestaan. Diezelfde conclusie trekken we weer als we het plaatselijke sportcomplexje van Yde de Punt met een bezoek vereren.

Over de Bal neemt jou met achtergrondverhalen en reportages mee in
de magische wereld van het Nederlandse amateurvoetbal.

Copyright © 2018 - 2026 | Over de Bal

Over de Bal neemt jou met achtergrondverhalen en reportages mee in
de magische wereld van het Nederlandse amateurvoetbal.

Copyright © 2018 - 2026 | Over de Bal