Of het nou bouwvakkers, betonvlechters, visboeren of werklozen waren: bij de Oosterparkers waren ze samen één, met groen-wit als clubkleuren. Een stom toeval trouwens, want de toenmalige voorzitter kreeg in de laatste weken van de oorlog groene shirts en witte broeken van de Canadezen en daarin speelde het pas opgerichte Oosterparkers de eerste wedstrijden. Die kleuren zijn altijd gebleven. De club groeide met een fanatieke aanhang als kool en speelde in de jaren vijftig zelfs nog een aantal seizoenen betaald voetbal. Een tijd waarin de Oosterparkers een van de grootste clubs van het land was.
Het Oosterpark was in al die jaren ook strijdtoneel van de Oosterparkers, maar toen de club langzaam afgleed, verhuisde de club mee. In 1989 eerst naar het Van Starkenborghcomplex en tien jaar later naar het huidige en altijd winderige sportpark Kardinge. Als we na een wandeling over de lange oprijlaan een kijkje nemen op het eerste veld rechts, weten we dat we bij de Oosterparkers zijn en schieten we braaf onze plaatjes. Maar aan alles merk je: deze club, met een historie om u tegen te zeggen, hoort maar op één plek te voetballen. In de wijk waar de club groot werd.
