Maar wij zijn niet voor één gat te vangen. Langs de hele Fjildwei waaraan het enige speelveld van de dorpsclub grenst is prikkeldraad gespannen, maar helemaal in de hoek kunnen we toch even voet op heilige bodem zetten. Heilig, omdat op het moment van schrijven Jistrum zelfs nog puntloos is dit seizoen. En dat maak je in maart niet vaak mee. Maar in Jistrum kennen ze het klappen van de zweep. In 2017 was het zelfs even nodig om het standaardvoetbal te verlaten en met een nieuwe lichting spelers vertrouwen op te doen op het allerlaagste niveau waarop amateurvoetbal gespeeld kan worden. Maar dat betekent ook minder publiek en minder aandacht. Maar in Jistrum zijn ze het er wel over eens: liever nooit meer naar de reserveklasse.
Dit zijn de clubs die binnen het hedendaagse voetbal vooral gekoesterd moeten worden. Verliezen deert het humeur allang niet meer en ieder doelpunt wordt gevierd als een wekelijks hoogtepunt. Als we bij de kantine aanbelanden, zien we talloze voetbalshirts, -sjaals en -vaantjes de kantine kleur geven. De namen van onder anderen Gabriel Batistuta en Klaas-Jan Huntelaar prijken op een Fiorentina- en Ajax-shirt, terwijl opgestapelde barkrukken wachten op een andermaal geslaagde derde helft. Nee, spelers met de kwaliteiten van Huntelaar en Batistuta voetballen niet in Jistrum, maar daar zijn ze ook dik tevreden met Gijsbert Nicolai en Gerrit Stelwagen, die zo op hun tijd een doelpuntje meepikken. Mocht je eens een zaterdag niks te doen hebben, ga dan eens langs de Fjildwei. Gewoon, voor een middag pure voetbalbeleving.
