Onze aandacht wordt op Noord-West in eerste instantie getrokken door de opgestapelde kuipstoeltjes langs de oprijlaan. ‘Dan zijn er vast nieuwe tribunestoeltjes’, luidt de niet onlogische conclusie. Dat blijkt inderdaad het geval als we het hoofdveld betreden, al is het nog even spannend of dat lukt, want het hek ernaartoe is gesloten, maar zit gelukkig niet op slot. Na een rondje over het talud rondom het hoofdveld, nemen we een kijkje op de tribune en dat is alsof je op het kleurenpalet van een schilder stapt. Rest de vraag of je op wedstrijddagen op het veld ook een meesterwerk krijgt voorgeschoteld.
Terwijl we het verkeer over de A28 horen langs razen en een aantal jeugdvoetballers in hun vrije tijd een balletje trapt op een kunstgrasveld, werpen we nog even een blik naar binnen in de clubgebouwen van Beilen en FIT Boys. Een vrijwilliger is net bezig de boel coronaproof te maken en aan zijn hoofd is af te lezen dat hij daar voorlopig nog niet klaar mee is. Wij groeten hem vriendelijk, een haastig knikje terug volgt. Even lijkt hij te willen vragen wie we zijn, maar wederom gehaast volgt hij zijn weg. Noord-West, een fanatieke clubvrijwilliger op z’n best.
