VV DTD (De Trije Doarpen)

Als onze bolide de Skierhusterwei op draait, denderen we over een eenvoudig klinkerweggetje met mooie aangrenzende vrijstaande woningen, richting een sportpark dat voor ons nog wat onbekend is. Rechts voor ons steekt de kerk van Jelsum boven de bomen uit, maar om op de plek van bestemming te komen gaan we linksaf, naar Cornjum. En zoals het een klein dorpje betaamt, is het sportpark vaak niet ver te zoeken. Vlak voordat we het dorpje uit kunnen rijden richting Britsum, ligt Sportpark DTD aan onze linkerhand. ‘De Trije Doarpen’, is de verklaring van de afkorting. De oplettende lezer zag dat we de drie dorpen hierboven al noemden.

Waar we nog weleens hermetisch afgesloten accommodaties aantreffen, houdt Sportpark DTD dagelijks open huis. Bij wijze van spreken dan, want voetballend gezien wandel je nooit zomaar eenvoudig over Déé-Téé-Déé heen. Komt waarschijnlijk omdat binnen de club een groot familiegevoel heerst. Wie in Jelsum, Cornjum of Britsum ook maar een beetje over voetbaltalent beschikt, trekt het geelgroene shirt van DTD aan. Heit bekleedt één of meerdere bestuursfuncties, mem doet de voetbalwas, beppe draait nog wekelijks kantinediensten, terwijl pake de plaatselijke voetbaltrots trouw steunt langs de lijn en uiteraard bij tijd en wijle een kritische noot kraakt. En binnen de lijnen? Daarin verdedigen de zoons des huizes de clubkleuren.

Voetballend gezien wandel je nooit zomaar eenvoudig over Déé-Téé-Déé heen.

En die dwalen graag nog eens af naar het seizoen 2011-2012, toen het kleine DTD onverwachts promoveerde naar de Tweede Klasse, na jarenlang te hebben vertoefd in de lagere regionen. Dat kunststukje werd in 2013-2014 nog maar eens herhaald, waarna DTD vijf seizoenen in de Tweede Klasse bleef. Dit seizoen deden De Trije Doarpen weer een stapje terug naar de Derde Klasse, maar wel in de wetenschap dat je met DTD altijd rekening moet houden. Dat doen wij overigens ook sinds ons bezoek aan de club, want pas nadat een straaljager pal over onze hoofden scheerde, kwamen we erachter dat de landingsbanen van Vliegbasis Leeuwarden vlak naast het sportpark liggen. Ach, een keer wat anders!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

ASC’75

Tijdens elke sportparkentour, maken we een overzicht van clubs die we een bezoekje brengen. Maar als je het lijstje dan keurig hebt afgewerkt en terug naar huis wilt, is het toch doodzonde als je op de route toch nog een accommodatie ziet die je dan net zo goed nog even kunt bezoeken? Als wij de velden van ASC ’75 van een afstandje ineens in het vizier krijgen, moeten wij daar dan ook per se heen. In eerste instantie vermoeden we het sportpark al voorbij te zijn gereden, maar als we een zijweggetje inslaan om te draaien, blijkt dat we ineens op de parkeerplek van de sportvereniging zijn uitgekomen. Het levert de nodige lachsalvo’s op.

vv DWZ

Ieder sportpark dat wij bezoeken grenst aan een bepaalde verwachting. Bij de één ligt dat wat hoger dan bij de ander en dat levert altijd weer mooie verrassingen op.

vv Gruno

De nettenhouders zijn geknapt, op het hoofdveld maken madeliefjes de dienst uit en gevoetbald wordt er al helemaal niet. De coronacrisis houdt ook Gruno in haar greep. Toch is er wel degelijk beweging als wij het clubgebouw van Gruno naderen. Een vrijwilliger die de kantine open heeft gegooid om wat werkzaamheden te verrichten, staat over een reling geleund een sigaretje te roken. ‘Foto’s schieten? Ga gerust je gang’, zegt hij als we uitleggen wat we komen doen. En dat horen we graag. Als hij vraagt waar we dat allemaal doen en wij vertellen dat we heel district Noord willen afvinken, verslikt hij zich bijna in z’n peuk. ‘Dat krijgen jullie vandaag niet meer af’, zegt-ie grijnzend.

Over de Bal neemt jou met achtergrondverhalen en reportages mee in
de magische wereld van het Nederlandse amateurvoetbal.

Copyright © 2018 - 2022 | Over de Bal

Over de Bal neemt jou met achtergrondverhalen en reportages mee in
de magische wereld van het Nederlandse amateurvoetbal.

Copyright © 2018 - 2022 | Over de Bal