Maar we zijn nog amper geen minuut op De Swellen, of we worden opgehouden en vergezeld door twee oudere heren op de fiets. Ze stellen zich voor als Hansma en Jansma. ‘Zo vaak komt hier geen volk buiten wedstrijddagen, dus we waren toch even benieuwd wat jullie komen doen’, is de uitleg. En na die uitleg, lopen de vrijwilligers – zoals zo vaak als we interesse in een cluppie tonen – helemaal leeg. Reuze handig, want zo kom je er nog eens achter dat het op De Swellen praktisch altijd waait. ‘Maar dan zitten we met z’n allen samengepakt op de tribune. Ook de uitsupporters. Reuze gezellig!’, zegt één van hen.
Die tribune staat er overigens pas sinds 2017, maar we kunnen ons voorstellen dat er dankbaar gebruik van wordt gemaakt, is de conclusie terwijl de wind langs onze oren snijdt. Gelukkig zijn ze in Burdaard wel wat gewend en zijn de leden maar wat trots op hun bescheiden vereniging, die een promotie van het eerste elftal naar de Derde Klasse in 2014 als bescheiden clubhoogtepunt kent. ‘Wisten jullie trouwens dat de helft van onze 200 leden hier ook vrijwilliger is?’, zegt Jansma. Verdraaid, dat zijn de feitjes. Zo hou je een club écht gezamenlijk in ere. We klapperen haast met onze oren. En deze keer heeft dat niets met de wind te maken.
